• You are here:
  • Home »
  • Blogs »

Het verborgen verdriet van een hormonale depressie: het verhaal van Helma

Het verhaal van Helma.. hoe het begon

Kerst 2014 kreeg ik mijn eerste paniekaanval. Ik had regelmatig intense huilbuien waarbij ik het gevoel had dat ik alles kwijt was. En er was een enorm verlangen naar wat geweest is en naar mijn ouders. Ik voelde me depressief.

Ik had geen idee wat mij overkwam en heb toen aan de huisarts gevraagd wat ik zou kunnen mankeren. Hyperventilatie was het antwoord en dat leek ook wel logisch want ik was net voor gesprekken geweest bij de praktijkondersteuner omdat ik veel problemen had met mijn diagnose fibromyalgie en de bijbehorende pijnen en vermoeidheid. Ik kon bijna niets meer en dit was voor mij heel moeilijk te accepteren.

Ziektewet

Ik raakte in de ziektewet en kwam uiteindelijk terecht bij een psycholoog van het GGZ. Mijn paniekaanvallen, verdriet en depressieve gevoelens bleven aanhouden en ik had zelf het idee dat ik wel eens in de overgang zou kunnen zitten...

Cyclische paniekaanvallen en depressie

Ik heb in april 2015 mijn Mirena spiraaltje laten verwijderen, omdat ik het gevoel had dat mijn lichaam totaal niet meer wist waar het aan toe was. Mijn spiraaltje was eigenlijk al aan vervanging toe, maar mijn huisarts had eerder geadviseerd het spiraaltje te laten zitten. Het gaf altijd nog wel wat hormonen af en ik gebruikte het spiraal niet voor anticonceptie. Maar zoals gezegd besloot ik toch hem te laten verwijderen. Volgens mijn huisarts zou ik niet meer ongesteld worden, maar ik wist zeker dat ik het wel zou worden en zo geschiedde. De paniekaanvallen en huilbuien en depressief gevoel bleven. Ze kwamen en ze gingen, soms met 2 weken er tussen. Weer naar de huisarts gegaan en deze gaf aan dat, wanneer ik regelmatig ongesteld was, ik waarschijnlijk nog niet in de overgang zat. Het laten testen vond ze totaal geen meerwaarde hebben.

Roller coaster

Ons privé leven was inmiddels in een roller coaster veranderd. Mijn man raakte zijn baan na 32 jaar trouwe dienst kwijt. In mei 2015 kregen wij de kans om een eigen restaurant te beginnen en we zijn in juni begonnen met verbouwen, om het restaurant in september 2015 te openen.
Ik had regelmatig paniekaanvallen en vreselijke huilbuien, maar ja ik gaf de spanningen van de afgelopen maanden de schuld. En toen ineens.... bleef mijn menstruatie weg. Maar in augustus werd ik weer ongesteld. Op 17 september van dat jaar werd ons restaurant geopend en tijdens de opening voelde ik dat het fout ging met me.

Het gaat helemaal fout

Op 18 september wist ik niet eens meer hoe ik een plakje komkommer moest snijden. Op 20 september ben ik met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht omdat men dacht dat ik een hartinfarct had. Het bleek een paniekaanval en hyperventilatie.
Op 29 september ben ik opgenomen op de gesloten psychiatrische afdeling met hevige paniekaanvallen en zelfmoordgedachten. Ik was toen een week te laat met mijn menstruatie. Ik kreeg Oxazepam en Sertraline voorgeschreven. Toen ik 2 dagen later ongesteld werd ging het weer beter met mij. Wat mij opviel was dat ik tussen de paniekaanvallen in, weinig tot geen last had van depressieve gevoelens en ik prima functioneerde.

Het voelde zo anders

Ik ben in 1995 ook behandeld voor depressie en het voelde nu zo anders. Het klopte niet. Ik heb het ter sprake gebracht bij het GGZ, maar het antwoord was dat het wel een kleine rol kon spelen maar dat te verwaarlozen was. Nee, ik had duidelijk een depressie en een paniekstoornis.

Na een week ben ik ontslagen en kwam in de deeltijdgroep terecht. Ik kreeg ook ondersteuning in de vorm van telefonisch contact. Dit heb ik vaak gebruikt omdat ik veel paniekaanvallen had.

Ik was erg bang voor het gebruik van oxazepam en ik ben hiervoor naar de huisarts geweest. Heb haar nogmaals verteld dat ik er bijna heilig van overtuigd was dat het mijn overgang was en ik het wilde laten nakijken. Het antwoord was weer nee, ik moest de pil maar gaan proberen. En de verslaving aan Oxazepam waar ik bang voor was......nou dan raakte ik maar verslaafd. Daar kwam ik dan later wel weer vanaf, zei ze.

Heft in eigen handen

Ik heb toen het heft in eigen handen genomen en ben naar een orthomoleculair arts gegaan. Diagnose: Alle mineralen die je nodig hebt zijn veel te kort aanwezig, mijn schildklier werkt te langzaam, mijn bijnieren zijn uitgeput, ik heb een lekkende darm, vit B12 en vit D tekort, een te trage stofwisseling en... mijn hormoonhuishouding is helemaal van slag. Ik ben deze maand ook niet ongesteld geworden dus toch wel in de overgang.

Lichamelijke oorzaken depressie komen niet aan bod

Het GGZ heeft inmiddels toe gegeven dat het uitsluiten van allerlei lichamelijke oorzaken niet aan de orde komt en dat dit een blinde vlek is binnen de organisatie waar aan gewerkt moet worden.

Ik hoop met de behandeling van de orthomoleculair arts mijn overgangsklachten onder controle te krijgen. Inmiddels heb ik nog steeds veel huilbuien en depressieve gevoelens. Mijn paniekaanvallen kan ik redelijk handelen maar mijn leven is zeker niet fijn zo. Mijn humeur wisselt bijna elke 10 minuten en ik kan nergens van genieten. Ik probeer van dag tot dag te leven en heb mijn hoop op de orthomoleculair arts gevestigd.

Helma​

Wil je meer weten over Hormonale Depressie? Klik dan op de afbeelding hiernaast en bezoek ons thema Thema Hormonale Depressie. Met informatie, publicaties, cijfers en meer indrukwekkende persoonlijke verhalen van Heleen, Catharina en Mariska!

Over de auteur Vuurvrouwen delen

Vuurvrouwen delen hun verhaal. Dat mag anoniem, maar het hoeft niet. Wil jij ook jouw verhaal delen? Neem dan contact met ons op!

Reactie geven:

4 reacties
Johanna Dijk schrijft 3 mei 2019

Lees het verhaal eens van deze jongen die tien jaar paniekaanvallen had en zichzelf er van af hielp. Voor mij een levensveranderend verhaal: https://anxietynomore.co.uk/

Reageren
evelien martens schrijft 31 maart 2017

Hoi Helma, ik zal hier ook maar iets neer zetten.
Sinds de overgang heb ik ook veel diepere depressieve periodes, gelukkig duren die maar een dag of drie maar je denkt daadwerkelijk dat dit dus het einde is.
Maar soms heb ik een periode van twee weken dat ik me te pletter eet , maar in mindere mate depressief ben, toch ook ontkom ik niet aan de gedachte dat dit echt het einde zou kunnen worden.
Nou loop ik al een poosje bij een psycholoog om in het reine te komen met andere dingen waar ik in mijn leven mee te maken heb gekregen. Ik probeerde hem te vertellen over de hormonale kwelling, hij bleef zeggen NEE, dat wordt beter als jij je beter voelt. Op mijn beurt zei ik ook NEE, jij hebt geen gelijk, dat staat los van elkaar, verder ben ik namelijk nooit depressief. Dus kwam ik de keer hier na gewapend met een onderzoek bij hem op gesprek en liet hem zien dat er van alles gebeud in de Amigdala en prefrontale hersenkwab, maar ook dat er stofjes aan het werken zijn. nou bleek dat hij geinformeerd had bij de psychiater of die nou begreep wat die hormonen deden en die zei ook dat het aan het zwellen van hersendelen ligt. bovendien bleek dat de onderzoekster een college is van hen beide. gelukkig zijn er dus ook binmnen de GGZ mensen die de moeite nemen om daar serieus aandacht aan te besteden. Terwijl ik bij een GGZ zit gespecialiseerd in ADHD/autisme, voor mijn autisme en ADD.
Wat is het fijn om serieus genomen te worden, ook al is dit niet iemands vakgebied.
Groetjes,
Evelien

Reageren
ilse schrijft 15 maart 2017

Heel herkenbaar Helma wat een ellende hè? Hoe is het nu met je? Ik ben te moe en uitgeput om naar de orthomoleculair arts te gaan. Maar als het jou helpt ga ik het ook proberen!

Reageren
Marion Königs schrijft 25 november 2016

Heftig verhaal van Helma!
Ook ik ben na ca 35 jr pil heel
Plots in de overgang gerold met alle consequenties van dien! Paniek en zelfdoding gedachten! Gelukkig godde hulp!
Wil mn verhaal wel doen!

Reageren
Add Your Reply