• You are here:
  • Home »
  • Blogs »

Het verborgen verdriet van een hormonale depressie: het verhaal van Heleen

Hieronder dan mijn verhaal. Wellicht soms wat uitgebreid maar ik vind de details belangrijk om mijn verhaal duidelijk te maken en ook te kunnen zien waar het fout is gegaan. Ik heb mij er een tijd voor geschaamd maar inmiddels ben ik wijzer.
Heleen, november 2015

Ik denk dat ik echt typisch een geval ben van een vrouw die ze de GGZ in hebben gestuurd terwijl het “slechts” mijn hormonen waren…

Voor ik hier mijn verhaal vertel, schets ik mijn achtergrond. Ik kom uit een redelijk normaal nest, hoewel mijn moeder ook altijd last had van depressieve stemmingen. Dat zet je toch aan het denken. Ik heb met mijn 2 broers een goede jeugd gehad. Met hier en daar wat strubbelingen met mijn moeder, maar niets hoogdravends. Er was liefde en respect. Ik ben opgegroeid tot een vrolijke, spontane en energieke dame, met een leuke baan op HBO niveau. Ik ben zelf een vrij assertief type en maak makkelijk contact. Ik heb humor, sport graag en heb een leuk sociaal leven. Natuurlijk heb ik ook mijn mindere kanten: ik kan best een kattenkop zijn, heb mijn hart op de tong en dat wordt niet altijd gewaardeerd. Kortom, best oké! Wel ben ik heel gevoelig (hoog sensitief) maar daar kwam ik pas achter toen ik 40 jaar was.

Op en neer

Mijn eerste menstruatie had ik net voor mijn 16e verjaardag en ik bleek een cyclus te hebben van 5 weken. Vanaf mijn 19e jaar kreeg ik af en toe last van depressieve stemmingen en me niet lekker in mijn vel voelen. Deze ‘down’ gevoelens gingen op en af. Zo was ik een paar uur erg depressief en gespannen, om me het volgende moment weer “gewoon” te voelen. Ik begreep er niets van. Ik ging er ook niet mee naar de huisarts. Ik dacht dat het wel over zou gaan. Ik heb overigens nooit de pil gebruikt, dat voelde voor mij gewoon helemaal niet goed…

Een zwart gat

Tussen mijn 25ste en 29ste had ik minder last van deze stemmingswisselingen en leek het beter te gaan tot ik op de leeftijd van 29, na beëindiging van een relatie, voor het eerst echt depressief werd. Anderhalf jaar lang zat ik in een zwart gat. Ik kreeg Seroxat van de huisarts voorgeschreven. Voor mijn gevoel deed het weinig en hoewel ik de eerste 3 maanden doodziek was van de bijwerkingen, zette ik door en bleef ik ze slikken.

Zwangerschappen

Op mijn 30ste leerde ik mijn huidige man kennen, mijn depressie was inmiddels over en ik werkte weer en had een flat gekocht. We gingen snel samenwonen. We trouwden en op mijn 32ste kregen we onze eerste zoon, op mijn 33ste onze tweede zoon. Heel opvallend was dat ik tijdens beide zwangerschappen ik de eerste 3 maanden heel depressief was. Mijn Seroxat werd zelfs verhoogd tijdens deze maanden! Maar bij beide zwangerschappen verdween de depressiviteit als sneeuw voor de zon in de 14/15 week. Ik gooide mijn Seroxat direct weer naar beneden en de depressiviteit bleef de rest van de zwangerschap gewoon weg.

Mijn beide zoons zijn geboren met keizersnede. De bevalling van de eerste was behoorlijk traumatisch en leidde tot een spoedkeizersnee omdat mijn bekken te smal was. De tweede verliep beter met een geplande keizersnede.

Het grote genieten

Gelukkig kreeg ik geen postnatale depressie, daar was ik wel bang voor geweest. Het grote genieten kon beginnen en dat heb ik ook gedaan. Na mijn zwangerschappen ging alles voor de wind. Ik heb een schat van een man. Ik had hartstikke leuk werk (waar wel eens wat voorviel maar dat heb je overal), heb twee prachtige jongetjes waar ik intens van genoot, zat goed in mijn vel en ik menstrueerde voor het eerst in mijn leven om de 4 weken! Het leek wel of mijn zwangerschapshormonen bij mij alles op de rit hadden gezet. Het ging allemaal zoals het moest gaan. Ik sportte, had leuke vrienden en het leven liep lekker.

En in de tussentijd bleef ik maar braaf mijn herhaalrecept ophalen van de huisarts voor mijn Seroxat. Nooit heeft iemand tegen mij gezegd dat ik daar wel eens mee zou kunnen stoppen. Enfin…

Tot…

Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik op een dag naar mijn werkt fietste en ik me wat gestrester voelde. Ik was toen rond de 39 jaar. Ik was wat prikkelbaarder op mijn werk, ik leek de dingen minder goed aan te kunnen en ik kon mij slecht ontspannen. Ook begon ik slecht te slapen, terwijl slapen altijd een grote hobby van me is geweest en ik nog nooit problemen met slapen had gehad. Ik liep in die tijd hard en het viel mij op dat mijn spieren veel eerder verzuurden dan anders. Ik kreeg ook een achillespeesblessure en moest in ieder geval tijdelijk stoppen. Rond mijn 40ste veranderde mijn menstruatiepatroon. Ik menstrueerde om de 3 weken en kon het vaak af met wat inlegkruisjes.

Iemand tipte me dat ik wel eens in de overgang zou kunnen zitten. En dat vond ik eigenlijk helemaal niet zo raar, gezien mijn geschiedenis met mijn hormonen. Ik ben toen met die vraag naar de huisarts gegaan, die zei: “u menstrueert nog, u hebt geen opvliegers en u bent nog te jong…”.
En ik kon weer gaan.

Nieuwe baan

Het leven ging door, maar ik voelde me niet goed. Ik dacht, misschien voel ik me zo vervelend door mijn werk. En ik zocht een nieuwe baan en nam afscheid van een baan waar ik 8 jaar lang met veel plezier had gewerkt.

Maar het hielp niet, en ik voelde mij slechter en slechter worden. Ik hield de nieuwe baan een week vol en toen ging het mis en stortte ik in. Ik nam even rust en ging toen opnieuw solliciteren. Ik heb daarna nog 2 andere banen gehad. Ik ben doorgegaan totdat ik letterlijk in elkaar stortte.

In de GGZ

Ik belandde uiteindelijk in de GGZ, zwaar overspannen met als diagnose een zware depressie met een angststoornis. Ik ben mijn leven lang nog nooit angstig geweest! Ja toen wel. Ik dacht dat ik gek werd. Ik ben ook tijdelijk opgenomen geweest in het AMC (een week of zes geloof ik), ik was er heel slecht aan toe. Vele therapieën, gesprekken en pillen waar ik als HSP-er alleen maar dood- en doodziek van werd. Ze hebben mij wel acht soorten antidepressiva laten proberen, met alle op- en afbouwverschijnselen van maanden en alle bijwerkingen is dat een traumatische ervaring geworden. Ze hebben mij zelf Lithium laten slikken. Want soms was ik wel weer even goed, dus dachten dat ik misschien bipolair zou zijn. Ook slaappillen en kalmeringspillen werden erin gedaan. Ik was een zombie in die tijd. En oh ja, ze gaven mij ook nog een stemmingsstabilisator! Het was VRESELIJK! Ik heb zelf natuurlijk die pillen in mijn mond gestopt, maar als je je zo beroerd voelt dan wil je wel. Je wilt beter worden. Je vertrouwt de artsen en specialisten. Zij hebben er voor geleerd, dus zij zullen het wel weten toch? Je gaat zo aan jezelf twijfelen. 

Natuurlijk heb ik ook gevraagd of het aan mijn hormonen kon liggen, ze konden er helemaal niks mee. De behandeling begon met de zin: ”Mevrouw, we gaan niet kijken waar uw problemen vandaan komen dat heeft geen zin, maar we gaan u wel leren hoe u ermee om kunt gaan."

Tijdens een van de laatste gesprekken met een vooraanstaand psychiater in het AMC zei hij: ”Er is niets aan de hand met u, u moet eens wat vaker naar buiten kijken in plaats van naar binnen”, en ik kon de kliniek weer verlaten. Ik zal het nooit vergeten.

Totaal wanhopig zat ik weer thuis, niets opgeschoten en in de steek gelaten. Ik moest maar mijn pillen blijven slikken en ik mocht ze ook niet meer bellen. Want ik moest toch mijn paniek eens onder controle zien te krijgen. Dat heeft geresulteerd dat ik nog een paar keer bij de crisisdienst ben terechtgekomen.

Toch mijn hormonen

Maar mijn gevoel riep van binnen altijd, er klopt iets niet, er klopt iets niet, er klopt iets niet….en toen ben ik gaan lezen (doodmoe en ziek kroop ik achter mijn computer en ging op onderzoek uit). Ik kwam uiteraard uit op mijn hormonen en alle puzzelstukjes begonnen op zijn plek te vallen. Hoewel ik in die tijd aan alles twijfelde, aan mezelf, aan alles wat mij gezegd en geleerd was, ben ik toch mijn gevoel gaan volgen. In de tussentijd was ik bij een overgangsconsulente geweest, een endocrinoloog en een acupuncturist. Dus ook het alternatieve circuit ben ik toen ingestapt. Op zoek, op zoek, op zoek. En heb ik alles aangepakt wat ik tegenkwam.

Het beste advies

Uiteindelijk kwam ik terecht bij Anneke Fransen in de Isala Kliniek in Zwolle. Een menopauzekliniek. Ik denk dat dat nu ongeveer een jaar of 4 of 5 jaar geleden is. Ik had zelf een middel gevonden op internet (Kliogest) en ik heb haar voorgesteld om dat te gaan slikken. Zij hoorde mijn verhaal aan en heel overtuigd klonk ze niet moet ik zeggen: “Tja, het kon, het kon, maar zeker weten doen we het niet, maar ga maar die Kliogest proberen.” Zucht.

Enfin, ik begon met slikken van de Kliogest en ik weet niet meer hoelang het duurde maar in het begin werd ik alleen maar depressiever van dat middel. Ik was doodsbang. Ik belde op en ze heeft mij toen het beste advies gegeven, ze zei: ”Nu juist doorgaan Heleen, je lichaam moet eraan wennen”. En, een wonder geschiedde. Ik begon langzaam op te knappen! Mijn depressie klaarde op! Ik wist niet wat mij overkwam.

Het herstellen begon

Ik had zeker nog een paar jaar nodig om alles weer op de rit te krijgen. Ik had een zware klap gehad. En ik begon tegen alle adviezen van de psychiaters in af te bouwen van mijn voorgeschreven tabletten. Ook daar had ik in de loop der tijd veel kilometers over gelezen en ik wist waarmee ik bezig was. Heel langzaam, heel langzaam en ik ben zeer trots op mezelf want ik slik vandaag de dag alleen nog maar 3,6 mg Seroxat, de rest is allemaalafgebouwd. Ook dat afbouwen was een hel, maar ik heb het geflikt!

Ik begon weer te leven, maar de schrik zat er heel goed in. Ik had heel veel verdriet door alles wat ik had meegemaakt. Ik moet dat ook nog gaan verwerken, ik wil daar waarschijnlijk iets van EMDR voor gaan doen. Het is echt een traumatische ervaring geweest. Zoals gezegd ik knapte op en ons gezinsleven kreeg ook weer kleur, we konden weer eens op vakantie en durfde weer plannen te maken. Ik begon wat vrijwilligerswerk te doen en dat beviel allemaal heel erg goed. Ik deed weer een beetje mee.

Even gestopt

Tot ik afgelopen augustus dacht, kom in februari ga ik naar de 50 en ik moet er toch een keer doorheen, het gaat nou zo goed, laat ik eens lekker gaan stoppen met die hormonen. Boem, foute boel! Een enorme hormoonval! En alle spanningen en angsten sloegen weer over mij heen.

Ik ben na een paar weken weer gestart met de Kliogest. En ik moet zeggen, ik voel me inmiddels al weer wat minder gespannen. Voor mij weer een dubbel bewijs dat mijn klachten hormonaal zijn. En ja, dus als ik zo in paniek ben als de laatste dagen dan komt ook die hele film weer tevoorschijn van de GGZ. Ik kan dat dan niet loskoppelen.

En als ik dan van de week bij mijn huisarts zit, en het is echt geen nare man, hij luistert, probeert mee te denken, die dan toch even tussendoor zegt: “maar die psychologen hebben er wel voor geleerd……” dan doet dat zeer! Heel erg zeer!

Vertrouwen

Mijn hele verhaal heeft er voor gezorgd dat ik geen een arts meer vertrouw. Ik denk dat als er beter naar mij was geluisterd, ik op 41 jarige leeftijd direct een juiste diagnose zou hebben gekregen. Dan had mij dit allemaal niet hoeven overkomen.

Ik ben in de laatste jaren ook echt met mezelf aan de slag gegaan. Hoe ik ben als persoon, wat zijn mijn sterke kanten en wat doe ik fout. Gelukkig heb ik een normaal zelfbeeld en ik denk dat mij dat heeft gered van de ondergang.

Heleen

Heleen Freeke is oprichter en voorzitter van Stichting PMDD Nederland. Deze stichting is in 2020 opgericht als platform voor vrouwen de last hebben van PMDD. 

Wil je meer weten over Hormonale Depressie? Klik dan op de afbeelding hiernaast en bezoek ons thema Thema Hormonale Depressie. Met informatie, publicaties, cijfers en meer indrukwekkende persoonlijke verhalen van Catharina, Helma en Mariska!

Over de auteur Vuurvrouwen delen

Vuurvrouwen delen hun verhaal. Dat mag anoniem, maar het hoeft niet. Wil jij ook jouw verhaal delen? Neem dan contact met ons op!

Reactie geven:

16 reacties
Annick schrijft 18 augustus 2020

Prachtig stuk!!!

Vanaf mijn 35ste na de geboorte van mijn derde minder was er iets veranderd bij mij en ik werd steeds wiebeliger tijdens de laatste twee weken van mijn cyclus. Twee jaar later resulteerde dat in een burn-out/ paniekaanvallen angststoornis. Ik heb goede en veel hulp gehad van een psycholoog en psychiater… maar alle vooral gericht op het dealen met mijn symptomen. Ik heb gebruik gemaakt van verschillende kalmeringsmiddelen en heb een jaar lang gedaan om op te bouwen met AD Sertraline. Toen ik eenmaal stabiel was, maar de klachten bleven zag ik dat deze gerelateerd waren aan mijn cyclus en dus hormonaal. Samen met psycholoog bedachten wij dat het waarschijnlijk PMDD zou zijn…
Ik ben uiteindelijk zelf gaan zoeken en omdat ik ondanks AD last bleef houden, ook de alternatieve kant op gegaan. Ik kwam bij de orthomoleculaire geneeskunde en ik wil iedereen die met hormonale klachten worstelt adviseren zich hierin te verdiepen. Het heeft mij zo erg geholpen. Ik heb wel mijn leefstijl moeten omgooien en dit kon ik alleen maar doordat ik redelijk stabiel door de AD. Inmiddels ben ik bijna afgebouwd met mijn AD en voel ik mij veel beter. Ja af en toe nog wat depri-dagen en paniek, maar kan het nu plaatsen binnen mijn cyclus en weet wat ik wel en niet moet doen… wat ik vooral wel en niet moet eten en welke supplementen mij kunnen ondersteunen.
Ik ben inmiddels 41 en de menopauze moet nog komen, maar op deze natuurlijke manier heb ik er inmiddels heel veel vertrouwen in.

Reageren
Christy schrijft 31 juli 2020

Maar ik lees dat je dit middel maar 2 jaar mag gebruiken…

Reageren
    Vuurvrouw schrijft 12 augustus 2020

    Ha Christy, dat is echt achterhaald, de laatste richtlijnen zijn dat je hormoonsuppletie in ieder geval vijf jaar mag gebruiken, sommige vrouwen gebruiken het ook langer.

    Reageren
Joyce schrijft 1 juli 2020

Ik zie veel overeenkomsten bij jullie en mezelf.. Heb sinds augustus 2018 een burn out, met een heel traject vooraf, waarin ik geen hulp kreeg van de GGZ.. Ik heb nu 43 jaar, en het lijkt of toch hormonen een duidelijk rol spelen bij mijn klachten, rond de menstruatie echt heel erg angstig en depressief.. Wat ook hoort bij een Burnout.. Maar juist halverwege de maand (ovulatie) en rond m’n menstruatie krijg ik ‘t… Ik ben door mijn psychiater wel intern doorverwezen naar de gynecaeloog, omdat zij wel degelijk vind, dat hormonen een invloed hebben op je psyche… Ze zei ook, hier moeten we wat mee.. Nu zit ik aan de yazz pil, ik heb niet echt ’t idee, dat ik hormonaal wat stabieler wordt, tis echt zoeken wat nu de beste uitwerking heeft.. Dit is mijn 2e pil al, die ze heeft voorgeschreven.. Ik slik daarnaast ook antidepressiva,fluvoxamine, maar wat ik al schreef, hormonen zorgen ervoor, dat zelf de antidepressiva niks doet.. Tis echt wat..

Reageren
    Annick schrijft 18 augustus 2020

    Hoi Joyce,
    Ik schrijf net mijn reactie en lees nu pas jou stuk. Heel herkenbaar.
    Ik heb zoveel steun gekregen door mij te verdiepen in de orthomoleculaire geneeskunde… je kan heel basic beginnen (als je dat wilt natuurlijk en de energie hebt) met bijvoorbeeld het boek van Vivian reijs, zij heeft een boek geschreven hoe je van je PMS af komt… wat natuurlijk heel zwart wit is…
    Daarnaast kun je op internet vele podcasts vinden over dit onderwerp…

    Reageren
Lisa schrijft 31 maart 2020

Dank je voor je open verhaal . Ik overweeg mijn baarmoeder eruit te laten halen. Ben al vanaf mijn 11 e jaar depressief en nu heb ik alles gehad emdr therapieën al het bovenstaande en nu ben ik zelf verlicht . Ik kan zo een enorm geluk ervaren maar die sombere gevoelens blijven terug komen. Ik weet niet meer hoe het voelt om
Fit en uitgerust met goede moed de dag te beginnen . De hele dag moe moe moe . Klaar mee

Reageren
Myriam Prins schrijft 5 februari 2019

Het doet mij ontzettend goed om dit verhaal te lezen. Ik ben al zolang als ik mij kan herinneren Psychisch instabiel, bij mij begon het ook met mijn eerste menstruatie (3 weken lang en zo zwaar, dat het met medicijnen moest worden gestopt) direct daarna ben ik aan de pil gegaan om mijn cyclus maar in het gareel te krijgen. Uiteindelijk werd dat de zwaarste pil, omdat mijn menstruatie overal doorheen brak. Toen ik op mijn 18e stopte met de pil, bleef mijn menstruatie uit.
Dat bleef zo, tot ik op mijn 24 hormoonbehandelingen kreeg om het e.e.a. weer op gang te brengen. Daarop volgde een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, waarna alles inderdaad weer langzaam op gang kwam, maar zwanger zou ik volgens de artsen niet meer op een normale manier kunnen worden. Na deze buitenbaarmoederlijke zwangerschap kreeg ik mijn eerste depressie met suïcide poging (zoals ik nu weet, werd die poging bij mij uitgelokt na het gebruik van oxazepam). Geheel onverwacht raakte ik op mijn 30e zwanger van mijn eerste kind en was ik gedurende de hele zwangerschap een heel gelukkig en stralend, blij mens. 1.5 jaar later zwanger van de tweede met dezelfde gelukzalige toestand tot gevolg. Daartussendoor bleef ik schommelen tussen zeeeeer actief, assertief en ondernemend en zwaar depressief, met meerdere suïcide pogingen tot gevolg (deze pogingen altijd na minstens enkele weken gebruik van oxazepam) In mijn familie komen veel problemen voor mbt hormonen (teveel manlijke en onbalans van de vrouwelijke hormonen), herkenbaar aan niet zwanger kunnen raken, onregelmatige menstruatie en enorme stemmingsschommelingen; rond die menstruatie. Ik heb na mijn 25e veel behandelaars gezien, binnen en buiten de GGZ, ik heb de diagnoses: Borderline, Bipolair, ADHD, PTSS, HS gekregen, met de daarbij behorende medicatie en therapie. Momenteel slik ik alleen nog Lithium waar ik ook dolgraag vanaf wil. Ik heb bijna alle anti depressiva geprobeerd, Anti Psychotica, Ritalin, en alle bekende benzodiazepines. Ik heb vaak gevraagd of mijn stemmingen niet met mijn hormonen te maken konden hebben (zelfs mijn partner begon daarover, als erg nuchtere man) maar ik kreeg dan altijd een soort non-antwoorden, “ja de hormonen kunnen van invloed zijn op je storing/stemming” de kern van het probleem lag echter altijd bij mijn persoonlijkheidsprobleem (stoornis). Tijdens een opname, vroeg ik het eens aan de Psychiater en deze raakte zelfs geïrriteerd en zei, er zijn zoveel hormonen en die hebben zoveel uiteenlopende effecten, het is niet mogelijk om hier een goed onderzoek aan te wagen (vanwege variatie in de onderzoeksgroep o.a.), kortom: te kostbaar, te complex, te tijdrovend, beter: pilletje erin en verder in de praatgroep.Het afgelopen half jaar, ben ik denk ik pas goed aan de overgang begonnen, dit had tot gevolg dat mijn Lithium spiegel veel te hoog werd en dit zorgde weer voor nare bijwerkingen met andere medicijnen die van invloed zijn op het Serotonine niveau, dit had tot gevolg, dat ik 2x een Serotonine intoxicatie had, iets waar je gewoon aan dood kunt gaan, maar waarvoor ik nooit gewaarschuwd ben, ik kende het niet en het stond ook niet in de bijsluiter van de Lithium. Deze verhoogde spiegel (mogelijk tgv de overgang) had mij ook een Lithium vergiftiging kunnen opleveren, met blijvende nierschade of de dood tot gevolg. Ik baal er dus ook van, dat er niet extra gelet wordt op dit soort medicijn gebruik in en rond de overgang, aangezien ze achteraf het e.e.a. wel verklaren als gerelateerd aan de fysieke veranderingen tijdens de overgang. Ik ben inmiddels aardig uitbehandeld en ben er voor bijna 100% van overtuigd dat mijn instabiele stemmingen een gevolg zijn van mijn hormoon onbalans en daarom probeer ik net als Heleen, zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen, zoveel mogelijk de medicatie voor de Psyche te laten liggen. en heel goed naar mijn eigen geest en lichaam te kijken. Wat fijn dat deze site er is, bedankt.

Reageren
iolanda Adinolfi schrijft 14 januari 2019

Hallo -,

Ik ben iolanda en mijn verhaal lijkt ook goed op dat van Heleen.
Ik ben momenteel in ziekteverlof omdat ik in juli 2018 een ‘trombose’ had na 3 jaar ‘onder druk’ te staan op mijn werk, ben ik er aan tenonder gegaan, zowel lichamelijk als mentaal.
In juli 2018 kreeg ik mijn ontslag na 14 jaar lang voor dit bedrijf te hebben gewerkt waar ik ‘echt waar’ alles gegeven heb, ik ga niet meer terug maar nu moet ik vooral opnieuw weten ‘mentaal’ te herstellen voordat ik een nieuwe job begin en dat maakt me doodsbang…want ik ben 54 en ik voel dat mn zelfvertrouwen is verdwenen…dus idd angstig…
Ik nam HERIA als hormoontherapie en het hielp echt goed, ik was zelfzeker en kon opnieuw redelijk goed slapen en deed mijn werk prima, vind ik….maar ik de omgeving wist dat ik voordien een burn-out had en de collega’s zowel als baas hebben me zo zien ‘klein’ te krijgen omdat ze personeel zien kwijt te krijgen wegens ‘overname’ hebben ze als reden ‘reorganisatie’ opgegeven.
Deze zomer zat ik diep, heel diep…en voor mij hoefde het niet echt meer…
Mijn eerste afspraak heb ik deze namiddag bij een psychologe om mij wat te laten begeleiden.
Toen ik in het ziekenhuis belande op 21/7 heb ik de HERIA moeten laten wegens die CVA die ik heb gedaan dus…BEN IK NOG STEEDS OP ZOEK NAAR EEN VERVANGING….HELP, MOET IK OOK BIJ EEN MENOPAUZE-CONSULENTE GAAN AANKLOPPEN ?? IK WEET ME GEEN RAAD MEER WANT ZOWEL MIJN SLAAP LIJDT ERONDER ALS MIJN ZELFVERTROUWEN EN IK MOET SNEL WEER AAN EEN JOB GERAKEN….. HEEFT IEMAND VAN JULLIE EEN ADVIES ,

Reageren
    Vuurvrouw schrijft 17 januari 2019

    Vraag een doorverwijzing naar een gynaecoloog, die gespecialiseerd is in de overgang en overleg of er voor jou alternatieven zijn qua behandeling. Veel sterkte hoor!

    Reageren
Petra Smidt schrijft 13 oktober 2018

Ook ik heb dezelfde traumatische ervaringen met de GGZ als hsp-er in de overgang. Het is stuitend te merken dat er in de GGZ geen kennis is van hormonale klachten door de overgang. Daardoor heb ik ook veel onnodig geleden. Psychofarmaca gekregen wat verslavend werkt en waar ik nog mee moet afbouwen metnare bijwerkingen. Ik wens alle hsp vrouwen in de overgang een wijze vrouw toe die ze goed kunnen begeleiden tijdens dit proces!

Reageren
anoniem schrijft 6 september 2018

Hoi Heleen,

Mooi jouw verhaal. Heftig ook! Ik ben 31 en heb ook flink last van PMDD, zoals ze dat noemen.. Ik slik Duphaston hiervoor, wat ook na een aantal maanden instellen, erg goed werkt. Maar nog steeds snap ik erg goed hoe het is je hormonaal depressief te voelen.

Ik wil even ingaan op het verdriet dat de GGZ bij jou oproept. Ik ben zelf psychologe, althans, ik heb de studie gedaan. En ben ook hoogsensitief. Ik ben niet als psycholoog aan de slag gegaan, vanwege mijn grote ontevredenheid met de onkunde en hoe weinig psychologen weten, maar het wel pretenderen te weten. Ook hoe slecht pharmaceutica is, en dat doktoren en psychologen onder hetzelfde hoedje van de pharmaceutische industrie werken. Dus, even een roep om aan te geven dat ik je helemaal snap! En ik zou wat dit onderwerp betreft wat minder naar ze luisteren, of van hun mening aantrekken, simpel omdat ze er niet zoveel (nog) over weten!

Sterkte!

Liefs!!

Reageren
B. schrijft 18 november 2016

Oh mijn god ik lees hier zowat mijn verhaal! Pfft,.. dit maakt even hele heftige emoties in mij los,.. wow

Reageren
Wilma schrijft 30 november 2015

Wat goed verwoord, eenvoudig persoonlijk. Ik had op een gegeven moment het idee je een vraag te stellen in het stuk je daarna gaf je het antwoord.

Reageren
Jolande Rommens-Musquetier schrijft 20 november 2015

Knap hoor hoe je je hier doorheen geslagen hebt. Dat was zwaar voor je..

Reageren
Catharina schrijft 19 november 2015

Ik vind het buitengewoon moedig dat Heleen hier haar verhaal heeft verteld. Dit verhaal lijkt heel erg op mijn verhaal. Ik denk dat het tijd wordt dat huisartsen en ggz-hulpverleners gaan leren wat hormonen met een vrouw kunnen doen. Het is heel verdrietig als je een heel medisch en psychiatrisch traject door moet als je ‘alleen maar’ gevoelig bent voor hormoonschommelingen. Je voelt je daarbij al rot genoeg en het wordt alleen maar erger als je het stempeltje depressief o.i.d. krijgt en niet geholpen wordt.
Chapeaux Heleen

Reageren
    Vuurvrouw schrijft 19 november 2015

    Daar ben ik het helemaal mee eens Catharina!

    Reageren
Add Your Reply