Snurken

Snurken, het meest zenuwslopende geluid wat er bestaat volgens mij. Alleen het woord klinkt al vervelend. Ik heb dus een man die snurkt… en hoe!

Vroeger produceerde hij alleen dit vreselijke geluid wanneer hij op zijn rug lag. Ik gaf hem dan een flinke por, hij draaide weer op zijn zij en de rust was wedergekeerd. Het snurken werd frequenter en harder in de loop der jaren. Niet normaal meer! Het maakte niet meer uit hoe hij lag, hij snurkte in iedere positie. Mijn zoon en ik hebben eens de decibellen gemeten, met een app. 85 decibel kan mijn lieve schat produceren, dat is te vergelijken met een vrachtauto die stationair draait, kan ik u melden. Daar lig ik dan zo’n 30 centimeter vandaan met mijn hoofd. Door slaapgebrek was ik bijna een inzinking nabij en ook hij was uitgeput door mijn schoppen, knijpen en gescheld.
Geloof me als ik zeg dat je niet de vriendelijkste gedachten hebt, op zulke momenten. Mensen die dit ook ervaren, weten waar ik over praat. We zijn toen apart gaan slapen. Niet echt leuk, maar het hielp. Allebei weer uitgerust en de harmonie kwam terug.

Het werd bij ons hoog tijd voor een nieuw bed. Wij vonden het uiteraard fijner als we dan ook weer bij elkaar konden slapen. Dus het internet maar weer uitgeplozen voor remedies tegen snurken. Al die middeltjes heb ik gelijk weg geklikt. Alles hebben we in de loop van de jaren geprobeerd en niets hielp. Armbanden die gaan trillen, spraytjes en druppeltjes, zelfs op advies (ja, echt waar) een keer een halve tennisbal op zijn rug gebonden, zodat hij niet om zou draaien en de CPAP, die moest helpen tegen snurken en zijn Apneu.

Ja, een mens doet rare dingen in zijn wanhoop. Het heeft toch ook wel voor de nodige hilariteit gezorgd. De armbanden trilde er lustig op los, de intensiteit van die trillingen zijn niet misselijk hoor, maar meneer snurkte daar gewoon doorheen. Met de CPAP was het net of ik iedere avond met een F16 piloot het bed in dook. ’s Nachts wakker worden van de wind… huh, wind? Waar komt dat in godsnaam vandaan? Toen ik het licht aan deed, zag ik dat het masker niet meer om zijn neus en mond zat maar boven op zijn hoofd was geschoven, al blazend in mijn richting. Nou ja, dat werkte dus kennelijk ook niet.

Op apart gaan slapen na is de ´beste´ remedie tegen snurken de gehoorgang afsluiten, dus oordoppen, lijkt mij. De vele oordopjes die ik vroeger heb geprobeerd waren waardeloos. Maar…tijden veranderen en omdat het een veel voorkomend probleem is hoopte ik dat er nieuwe aanpassingen zouden zijn. Tijdens mijn (zoveelste) zoektocht tegen snurken stuitte ik op Pluggerz. Gewoon te koop in een winkel zoals Beter Horen of Schoonenberg. Oordoppen die aangemeten worden, dus hoopvol ging ik naar de winkel. Mijn oren werden bekeken, er werden een soort mini tamponnetjes ingestopt en mijn oren werden vol geblubberd met een pasta. Zo moest ik een tijdje blijven zitten zodat het uit kon harden en kreeg daarna de boodschap mee dat ik binnen 2 weken gebeld zou worden om mijn Pluggerz op te halen. Nou, dat beloofde wat!

Ruim 3 maanden verder, 140 euro lichter, and last but not least…een eczeem oortje rijker, was ik eruit.
De doppen werkten…niet. Geluiden werden iets gefilterd, de doppen pasten goed én waren redelijk comfortabel omdat de vorm exact die van jouw oor is. Alleen nog steeds moest ik continue mijn kerel een flinke por geven of aftaaien naar het logeerbed omdat hij dwars door mijn Pluggerz heen ronkte. Ook wat meer gedempt blijft het toch het meest zenuwslopende geluid wat er bestaat. Uiteraard hebben de oordoppen ook weer voor de nodige gniffel momentjes gezorgd. Je moet er echt erg in houden, wanneer je ineens nog wat zegt en je partner al ligt te soezen, je harder praat dan je denkt en dat een (in jouw ogen) onschuldig windje, toch wel wat minder onschuldig kan klinken dan jij dacht. Het apart slapen begon er weer in te kruipen. De decibellen werkten zich onverbiddelijk via mijn dopjes naar binnen, het gemopper was weer begonnen. De vermoeidheid sloeg weer keihard toe en zenuwen stonden weer strak gespannen. De bijna moordlustige gevoelens, die mijn lichaam ’s nachts overnamen, waren weer rijkelijk aanwezig. Toch maar weer apart gaan slapen dan? Zucht…

About the Author Nance van de Ruit

Nance van de Ruit (51), is bekend geworden als auteur onder pseudoniem Adriana SA van het boek 'De overgang, meer dan een Hot flash'. Op haar eigen, nietsontziende wijze en een flinke dosis humor en zelfspot loods ze mede hot flashers door de meest voorkomende verschijnselen van de overgang. Haar zoektocht werd haar persoonlijke missie waarbij ze taboes doorbreekt. Dat doet ze ook in haar Menopauzecafé in Hendrik Ido Ambacht.