Sluimerende feeks

Sluimerende feeks

Stemmingswisselingen, een echte mother fucker! Na bijna 8 jaar overgang dacht ik dat de ergste wel achter de rug zouden zijn. NOT! Ik heb ze weer, en nu…with a vengeance 2.0.
Er hoeft maar dit te gebeuren om ze te triggeren.

Je moet wat boodschappen halen bij een supermarkt waar je normaal nooit komt, iets waar je toch al een bloedhekel aan hebt omdat je daar de weg niet kent. Ook is het nog eens verzengend heet buiten wat voor een hot flasher een ware kwelling is. Je humeurteller slaat uit naar rood en er is nog niet eens zoveel gebeurd. Het water gutst ondertussen van je lijf en met het zweet tussen je bilnaad kom je aan in de supermarkt. Ooooooh, airco! Wat een verademing en je teller zakt direct terug naar het geel, oranje level. Hier blijf ik het komende half uur en tevreden begin je met je slenterende zoektocht door de winkel.

Bij een nauw gangpad hebben twee hoogbejaarde dames, met rollator, besloten om de week even door te spreken. Ze zijn er gelijk maar even bij gaan zitten. Wanneer ik de hoek om kom, blijf ik geduldig met mijn kar wachten tot ze opzij gaan. Nou ja, geduldig, ik begin al te smeulen omdat ze na een verstoorde blik mijn kant op gewoon verder gaan met hun gesprek en het gangpad blijven blokkeren. Ondertussen komt er iemand anders de hoek om en rijdt met zijn kar tegen mij aan, geen sorry natuurlijk, want het is heel normaal om iemand voor zijn kont te rijden. Ik zeg niets, maar mijn blik spreekt boekdelen en toch wel lichtelijk onder de indruk doet die persoon een stapje achteruit. Ik haak mijn blik weer vast op die twee oudjes en vraag zo vriendelijk mogelijk of ik er misschien even door zou mogen. Alsof ik één of ander vies ding ben en het onmogelijke van ze vraag word ik nogmaals even bekeken, negeren mijn uiterst vriendelijke verzoek en gaan doodleuk weer verder met hun gesprek. Ik voel een mega opvlieger aankomen.
Oh-my-god, zijn ze doof ofzo?! Waarschijnlijk wel, maar het kwaad is geschied.

Mijn sluimerende inner feeks is uit haar grot gesprongen en staat als een holbewoner, met oorlogsstrepen en al, mij luid joelend op te hitsen. Go, Nance, Go Nance!
Paniekerig negeer ik die vuile feeks. ‘Mag ik er misschien even door,’ vraag ik iets harder, terwijl het zweet nu ook op mijn voorhoofd staat en ik de druppels langs mijn buik en rug voel parelen. ‘Je kunt toch omlopen?’ Wat zegt ze verdomme nou?
‘Ik loop helemaal niet om, bijt ik het oudje toe, u blokkeert het gangpad. Dit is niet echt de plaats voor een theekransje, hoor. Doe dat lekker in je seniorenwoning, midden in de gang.’ Oudje nummer 2 voelt zich ook ineens geroepen om iets intelligents te zeggen. ‘Wij zitten hier toch niet in de weg, mogen we misschien even bijpraten?’ Watte! ‘Dat zit u wel en nee niet midden in een gangpad,’ zeg ik.

De opvlieger heeft mijn hele wezen overgenomen, ik ben zo link dat mijn hart in mijn keel klopt en het liefste zou ik die rollator, inclusief het oudje, een flinke gooi willen geven zodat ze ergens tussen de schappen terecht komt. Het wordt nu een kinderachtige principekwestie en ik blijf eigenwijs staan.
Go Nance, Go Nance, scandeert de inner feeks door mijn hoofd. Houd je bek, trut, denk ik nukkig. Ondertussen staan er een stuk of drie karren achter mij en begint iedereen zich ermee te bemoeien. Sodeju zeg, was ik maar thuisgebleven!
De dames zien inmiddels wel in dat ze het onderspit gaan delven en taaien mopperend af om ergens anders doodleuk hetzelfde te doen en daar de boel te blokkeren. Ik dep het overvloedige zweet van mijn lijf en loop verder terwijl ik mijn mantra – in je happy place blijven, in je happy place blijven – opdreun in mijn hoofd en die inner feeks blijf negeren.
Kom op, je laat je toch niet kisten door een paar boodschappen en oudjes, je kunt het!

Ik ga op zoek naar de anderen artikelen die ik wilde kopen en kan godzijdank richting kassa. Daar aangekomen staat er een rij van hier tot Tokio en in een flits zie ik dat er maar 2 kassa’s open zijn. De volgende opvlieger dient zich aan en zoals een nette burger betaamt, sluit ik al wapperend aan in de rij.
‘Mag ik even voor?’ hoor ik iemand vragen. Ik kijk om, oh oudje nummer 1, inclusief haar rollator kijkt mij verwachtingsvol aan. Payback time!
‘Uuuuuhm waarom, mevrouw?’ ‘Nou, ik heb maar 1 artikel en ik heb haast.’ WTF, echt waar? Ze zat net midden in een gangpad de boel op te houden en uitgebreid een theekransje te houden samen met haar mattie en nu heeft ze haast. Niet te geloven!
‘Wat een geluk voor u, ik heb maar 3 artikelen dus bent u zo aan de beurt,’ zeg ik met een zuinig glimlachje. Ik laat nog liever al mijn kiezen trekken dan dat ik die vrouw voor laat gaan.
De rij verschuift en ik kan mijn producten op de band zetten.

Het volgende moment voel ik een pijnlijke klap tegen mijn achillespees. Au! Oudje nummer 1 is hard met haar rollator tegen mijn hiel aangereden en heeft ´m zo dicht achter mij ingeparkeerd dat, als ik iets door mijn knieën was gezakt, ik gewoon had kunnen gaan zitten. Nu ben ik dat mens helemaal zat! ‘Au verdomme, gaat u lekker, u rijdt tegen mijn voet aan en dat doet zeer, ja! Zou u ook die kar even uit mijn hol willen halen en graag een beetje afstand willen houden,’ bijt ik haar toe. Die verbale uithaal, de psychopathische “ik heb een gigantische opvlieger en ik kan je wel wat doen, dus don’t fuck with me!” blik in mijn ogen is genoeg om een goede twee meter space te creëren.
Kokend van woede en door mijn opvlieger, een pijnlijke hiel, zet ik alles op alles om mijzelf in de hand te houden. Doe ik ook nooit meer, naar een andere winkel gaan, dan koop ik het maar niet, denk ik jankerig. Ik reken snel af en werp nog een laatste allesvernietigende blik over mijn schouder en ren bijna naar de uitgang. Buiten stap ik de verzengende hitte weer in en weet niet hoe snel ik mijn spullen in moet laden en naar huis moet fietsen.

Voorheen had ik mij daar nooit zo door laten raken, denk ik vol zelfmedelijden terwijl mijn elektrische fiets het zware werk voor me doet. Mijn sluimerende feeks heeft teleurgesteld haar oorlogsstrepen afgewassen en verdwijnt op hoge poten weer in haar grot. Nope, geen bloedvergieten vandaag. Ik kan wel janken, mezelf of iemand voor zijn kop slaan en ik weet ik eigenlijk niet eens waarom. Mijn opvlieger is inmiddels gezakt…dat dan weer wel.

About the Author Nance van de Ruit

Nance van de Ruit (51), is bekend geworden als auteur onder pseudoniem Adriana SA van het boek 'De overgang, meer dan een Hot flash'. Op haar eigen, nietsontziende wijze en een flinke dosis humor en zelfspot loods ze mede hot flashers door de meest voorkomende verschijnselen van de overgang. Haar zoektocht werd haar persoonlijke missie waarbij ze taboes doorbreekt. Dat doet ze ook in haar Menopauzecafé in Hendrik Ido Ambacht.