Schaapjes tellen

Slecht slapen

Als ik ’s nachts
lig te piekeren
bedenk ik
waar ik
wel graag van
wil wakker liggen

Loesje

Nachtenlang sliep ik niet goed. Dat was nieuw. Altijd had ik als een blok geslapen en zelden werd ik wakker. Manlief was in mijn ogen de boosdoener.

‘Verdomme, doe toch eens zachtjes,’ maande ik hem. ‘Waar ben je toch allemaal mee bezig? Ik word wakker van jouw geluiden. Weet je wat je ’s nachts allemaal doet? Snurken, zwaar ademen, keel schrapen, draaien en soms stokt je adem. Dan schrik ik me rot. Als je moet plassen of ’s ochtends vroeg uit bed gaat, word ik wakker van jou. Daar baal ik van, want daarna slaap ik niet meer.’

Toen mijn man op zakenreis was, sliep ik heerlijk. Een stressvol fusieproces hield hem dag en nacht bezig. Daarom wist ik het zeker: hij was de schuldige van mijn slaapproblemen. Ik sprak hem erop aan. Of hij wat minder geluiden wilde maken … Mijn suggestie of hij in de logeerkamer wilde slapen werd verworpen.

Het kwartje valt

Pas toen ik besefte dat ik in de overgang was, viel het kwartje. Ik realiseerde me, met het schaamrood op mijn kaken, dat Manlief wellicht dezelfde geluiden maakte als altijd. Alleen had ik er nú pas last van. ‘Sorry schat,’ bood ik hem mijn welgemeende excuses aan. Ik was altijd een zware slaper geweest. Als je mij liet liggen, sliep ik een gat in de dag. Die luxe was afgelopen. Ik sliep inmiddels zo licht dat ik van het kleinste geluidje wakker werd. Het ergste was nog wel dat ik moeilijk insliep. Ik lag uren te draaien en te piekeren. Alles wat die dag was gebeurd schoot door mijn hoofd. Het was niet te stoppen. Ik dommelde nog wel wat, maar echt slapen deed ik niet. Het was bijzonder om te ervaren. Gek genoeg kon ik met mijn jarenlange meditatie-ervaring weinig beginnen. Hier viel niet tegenin te ademen. Ik voelde me machteloos: dolgraag willen maar niet kunnen slapen. Dat ik ook nog een avondmens was, kwam mijn gestel niet ten goede. Al snel voelde ik me gammel en chagrijnig en kon ik niet veel meer hebben. Beetje bij beetje gleed ik terug in mijn oude patroon uit de tijd dat ik nog zeventig uur in de week werkte. Ik gromde als vanouds, voelde me ongelofelijk moe en was snel geïrriteerd. Zeven jaar had ik intensief aan mezelf gewerkt om mijn lontje mooi lang te krijgen en zat ik lekker in mijn vel … en nu was ik weer terug bij af!

Verduisteringsgordijnen

Na weken van gebroken nachten ontwikkelde ik een structureel slaaptekort. Ik kon niet meer en ik besloot het probleem aan te pakken. Verduisteringsgordijnen blokkeerden mijn ‘in-de-natuur-met- uitzicht-op-de-weidse-weilanden-wakker-worden’ ervaring. Ik slikte alternatieve druppels, nam gojibessen en andere superfoods en volgde een methode die mijn brein zou herprogrammeren. Het hielp allemaal bitter weinig. Een oud-collega vertelde me ooit dat ze oordopjes gebruikte en daarmee prima sliep. Ik belde een audicien. ‘Zijn de dopjes om te zwemmen of voor de disco?’ informeerde hij.

‘Mag het ook voor een snurkende man zijn?’ vroeg ik hem.
Bij de audicien vertelde ik de behulpzame jongedame dat ik dopjes wilde kopen in verband met de overgang. Ze glimlachte. ‘Mijn moeder heeft er ook al zo lang last van. Mag ik u een advies geven? Ook zij dacht haar slaapproblemen met oordopjes te verhelpen. Maar helaas … Voordat ik u op maat gemaakte dopjes van 90 euro aanmeet, is het wellicht verstandig om deze standaarddoppen van 7,50 te proberen. De demping is hetzelfde, de duurdere zijn alleen comfortabeler.’

Het was een verstandig advies. De oordoppen dempten lichtjes en waren helaas geen succes.

Over de datum

Ergens vernam ik dat door de daling van je oestrogeen ook de melatoninespiegel, je slaaphormoon, daalt. Ik herinnerde me dat ik nog een doosje melatoninepillen had staan. Ooit aangeschaft na mijn ongeluk, toen ik even moeilijk sliep. Ze waren nooit gebruikt, omdat ik bang was dat ik verslaafd zou raken aan die dingen. Na wat gerommel vond ik ergens achter in ons medicijnenkastje het onaangebroken doosje. De pillen waren ver over de datum en zagen er wat viezig en bruin uit. Hoe graag ik ook wilde slapen, ik besloot het toch maar niet te wagen.

Inmiddels las ik op internet gruwelverhalen over vrouwen die al tien jaar slaapgebrek hadden of van wie het bioritme totaal veranderde: overdag slapen, ’s nachts wakker. Ik moest er niet aan denken, zeker niet als hardwerkende vrouw. Hoe moest ik dit overleven? Het ene na het andere geweldige idee om mijn van-denken-naar-voelen-gedachtegoed verder te verspreiden kwam net nu op mijn pad. Ik had volop inspiratie om een volgend boek, nieuwe scheurkalender, gadgets, een inspiratiewebsite en social media het licht te laten zien. Maar na de alledaagse dingen was mijn puf op. Ik kon er weinig nieuws bij hebben. Het frustreerde me enorm. Moest ik daar maar aan wennen?

‘Hoe is het met jouw vermoeidheid?’ mailde een vriendin. ‘Erg lastig als je vooruit wilt en de energie achterwege blijft.’

Ik mailde terug: ‘Je legt de vinger op de zere plek: 1001 ideeën, nul slagkracht.’

Gelukkig stond er een weekje vakantie voor de deur …

 

Hanneke van Gompel

Uit haar boek: Help! Het loslaten begint

Over de auteur Hanneke van Gompel

Help! Het loslaten begint is het vierde boek van Hanneke van Gompel (1964). Moeder, coach en initiator van De Inspiratiebron. Na een carrière in het bedrijfsleven leeft ze haar missie: mensen inspireren om samen de wereld een beetje mooier te maken. Met haar boeken, kalenders en lezingen heeft ze al tienduizenden mensen mogen raken en inspireren.

Reactie geven: