ski-lift

Skiplezier met een beetje diabeten vertier

Skiplezier...

Terwijl een groot deel van Nederland alleen maar wanhopig uitziet naar het voorjaar is er ook nog een deel dat zich heeft wijsgemaakt dat skiën in de winter echt het aller, aller leukste is om te doen. Besneeuwde hellingen zoeken, lange latten onderklikken en rutschen maar met z'n allen. En dan vooral ook echt met z'n allen.

Wij waren zo dom om naar Winterberg te gaan voor de ultieme korte skibeleving. Winterberg is in de winter het synoniem voor druk. En dus vlogen de snowboards, de mini ski's, de selfiesticks samen met de kamikazepiloten ons massaal links en rechts om de oren. Om onderaan de piste bij de lift gezellig in die ene hele grote klont mensenmassa te verdwijnen. In een heel uur tijd slecht twee keer vol angst en beven voor diverse aan- en afglijdingen de piste af was toch niet helemaal mijn ideaalbeeld van een geslaagd skiweekend.

Dat moest anders! En dus vertrokken we de volgende ochtend vol goede moed naar de Hunau. Een helling van bijna anderhalve kilometer lengte. Met een sleeplift. Drie zelfs! Hoe leuk. Vrolijk togen we naar de top en daar gingen we. Niet. Ik zag manlief in volle vaart het dal inschieten kon zelf alleen nog maar stilstaan, vallen en ook nog eens vrijwel niet meer opstaan eigenlijk. Heb je dat weleens geprobeerd met van die lange latten aan en achterstevoren op een schuine, gladde helling bivakerend? Nou, ik wel. Een keer of veel te vaak ook. En ondertussen maar denken: HOE NOU? De kunst van het skiën. Waar die gebleven was, was mij een raadsel. Ik kwam geen meter meer vooruit. Horten, stoten en stilstaan. Spontane aanval van hoogtevrees of zo. HOE NOU? Nou, gewoon. Volhouden! Terug op die ellendige lange latten klauteren en verder skiën! Bochtje linksom, bochtje rechtsom. Vallen, opstaan en weer doorgaan! Het duurde even. In dik een uur tijd twee keer de helling af om precies te zijn…. maar het kwam goed! Hoe leuk was toen ineens die Hunau! Piste af, poortje door, lift in en weer naar boven. En dat alles gewoon in een paar minuten tijd. Supertoll!

En toen werd het tijd voor iets lekker warms. In een echte berghut bovenaan de piste. Bomvol met robuuste houten banken, dikke koeienvellen, mensen, mutsen, skibrillen, glühwein, bockworsten, wanten en bier. En thee. Dat leek mij als diabeet en insulinejunk de beste keus. Daar kan niks mis mee. Toch? Ik kreeg een grote warme beker met bruin nat erin, nam een slok en spuugde die bijna acuut weer uit. Vergif! Ik had gif gekregen van de meneer! Duidelijk nam een aroma van zoet, kruiden, thee en vast nog veel meer bezit van mijn smaakpapillen. En het was lekker! Heel lekker zelfs. Dat kon maar één ding betekenen…. Niet goed! Foute boel.

Ik zag alleen nog maar allerlei ongewenste en totaal uit de hand lopende ophogingen van de glucosespiegel voor me. Geen idee hoeveel insuline er tegenover die rare thee zou moeten staan. En dan nog. Waar spuit je dat in een overvolle hut zonder toilet, maar wel met mensen, koeienvellen, wanten, mutsen en bockworsten? Er was echt nergens een gaatje vrij om als een stiekeme insulinejunk onder zes lagen kleding even stilletjes en ongemerkt een naald in je buik te zetten. HOE NOU? Op naar de meneer! Hij keek me beteuterd aan toen ik vroeg of er per ongeluk soms suiker in mijn thee zat. Suiker? Kan best. Geen idee. Hij nam me mee naar zijn voorraadkast en liet me een plastic bakje vol met kleine gele korreltjes zien. Zie je wel! Ik wist wel dat het gif was. Nee, het was gewoon oplosbare Jägertee en de verpakking met de ingrediënten erop stond thuis bij zijn vrouw in de kast. Gewone simpele Schwarztee? Nee hoor, dat had hij niet. HOE NOU?

Vriendelijk gaf hij me een extra bekertje warm water mee zodat ik de boel wat kon verdunnen. Ach ja, niet dat dit me ook maar iets zou gaan helpen, maar het was wel goed bedoeld. De Jägertee verdween naar manlief en ik heb gewoon maar genoten van een beker lekker warm water. En daarna wanten aan, muts op en verder met een supergave middag skiën vanaf de Hunau. Hoe leuk!

Over de auteur Mirjam van Gelderen

Ik ben Mirjam van Gelderen. Veertig jaren jong en al een groot deel daarvan actief als schrijver. Eerst hobbymatig, later steeds meer als professional. Al dat schrijven is leuk, maar af en toe even iets anders tussendoor is ook niet onaardig. Wat ik doe naast het schrijven? Vooral veel buiten bezig zijn. Fietsen, wandelen, paardrijden en tuinieren vormen wel de hoofdmoot. Liefst in gezelschap van mijn man. En als die er niet is? Dan neem ik lekker de hond mee. En na al die gedane arbeid is het goed rusten. Daarom houd ik me ook ‘errug’ graag bezig met espresso’s maken, espresso’s drinken, eten, slapen en vrolijk zijn! Meer over mij lezen? Kijk op Mirjam Schrijft

Reactie geven: