Pipi’s pot

Mirjam van Gelderen
Door Mirjam van Gelderen / 15 juni 2017
reizen in Frankrijk

De waterkast. Je hebt er vast ook één in huis. Misschien wel twee zelfs. Er gaat mijn inziens weinig boven lekker thuis op je eigen wc plassen. Want hoe je het ook wendt of keert, tijdens het maken van een reis is toiletbezoek wat mij betreft altijd een beetje een dingetje. Altijd spannend wat je nu weer zult aantreffen achter de deur. Je weet dat het op een gegeven moment soort van onvermijdelijk is, maar je probeert er wel zo lang mogelijk onderuit te komen. Uitstellen, uitstellen en nog een keer afwachten. Tot het echt niet meer langer kan en je dan spontaan dolgelukkig wordt als je ergens in een slaperig, stil dorpje een bordje naar een openbaar toilet ziet verwijzen. Het blijft een dingetje. Dat plassen op onbekende plaatsen.

blog pipi's pot

En nu? Op naar Frankrijk! De Franse slag lijkt geslagen. Weg zijn de gaten in de grond! Op een paar na dan. Nee, nu is het vaak hele andere koek op sanitair gebied. Ze hebben het water closet optima forma ontdekt. Even snel een plasje plegen is zelfs in het kleinste gehucht hier en daar verheven tot een absolute sanitaire belevenis op haute niveau. Inclusief speciale lichteffecten en sfeermuziek.

Naast de deur van zo'n hypermoderne waterkast trof ik een knopje aan met een groen verlichte rand eromheen. De deur van de wc weigerde open te gaan. Eerst op het knopje drukken stond er in drietalig Frans naast. Braaf drukte ik samen met mijn hoge nood op de knop en het randje eromheen werd prompt rood. De deur ging heus nog niet open en uit de wc kwamen allerlei vage geluiden. Eén ervan herkende ik wel. Het was het geluid van stromend water. Fijn hoor….Bekkenbodem ophalen en vasthouden die boel. Baas over eigen blaas!

Na een paar hele lange dertig seconden werd het stil. En volgde het verlossende sein waarop ik gewacht had: het lampje naast de deur werd weer groen! Voorzichtig trok ik de deur open en gluurde naar binnen. Erachter bevond zich de meest propere en blauw verlichte toiletruimte die ik ooit gezien had. In theorie dan. Alles droop van het water en was volledig, maar dan ook echt volledig helemaal voor mij alleen compleet uitgespoten. Welkom in onze ultieme sanitaire beleving! Bienvenue ici, pour faire pipi. Of zoiets.

Voorzichtig stapte ik naar binnen en hoopte maar dat het plafond niet al te lang zou blijven nadruipen. Toen kwam ik tot de ontdekking dat de deur niet op slot kon. Eerst moest ik even op het knopje naast de deur drukken…. Alweer. Tamelijk benauwd voor de eventuele vochtige gevolgen drukte ik op de knop die keurig op rood sprong. En verder? Gebeurde er niets. Doodse stilte in de waterkast. Op mijn eigen stromende water na dan. En een sfeervol chanson uit het plafond natuurlijk. Klaar! Handen onder sensor één: zeep. Handen onder sensor twee: water. Handen onder sensor drie: hete lucht. Wat een weelde!

Maar toen, moest ik er weer uit… Wat nu als de waterkast spontaan zomaar ineens zou besluiten dat het nu echt wel weer tijd werd voor de volgende reinigingsbeurt nu de pipi zo'n beetje afgerond leek te zijn? Dan zou een snorkel wel het minste zijn wat ik kon gebruiken. Heel voorzichtig drukte ik na enig moed verzamelen op de knop naast de deur en wachtte op alles wat er komen zou. Er kwam helemaal niks. Nog geen druppel. De deur ging van het slot en ik stortte me net iets te enthousiast over de drempel struikelend naar buiten. Niks aan de hand. Gewoon lief lachen en dom kijken. Dat is altijd de beste oplossing. Opgelucht en kurkdroog kon ik zonder problemen op weg. Op naar mijn volgende sanitaire belevenis.

Want, hoe dan ook, het blijft toch een beetje een dingetje hoor, dat plassen op onbekende plaatsen. Proper of niet proper….

Fijn!Share on Facebook1Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0
De auteur

Mirjam van Gelderen

Mijn naam is Mirjam van Gelderen. Veertig jaar jong en daarvan woon ik er al ruim dertig onderaan een dijk gelegen in het groene landschap van het Nederlandse rivierengebied. Gevormd door weer en wind op diezelfde dijk heb ik na mijn middelbare school een hogeschool opleiding in Breda afgerond en ben vervolgens terecht gekomen tussen de wegenbouwers. Een jongedame in een stoere mannenwereld bij uitstek. Best leerzaam. Het bewijs van het feit dat er zeer zeker ook heel erg leuke mannen bijliepen zie ik nog elke dag naast me onderaan de dijk. Alweer jaren getrouwd met die leuke man en inmiddels in bezit van een mooi bijna jaren dertig huisje, met eromheen diverse boompjes en beestjes. Het werkend leven in de wegenbouw heb ik inmiddels al jaren achter me gelaten en na een omzwerving bij onder andere een manden- en meubelgroothandel houd ik me nu bezig met werk voor een fruithandel en sinds kort allerlei schrijfwerk. Dat combineer ik met het onderhoud en de verzorging van onze pareltjes onderaan de dijk en hoop ik in de loop der tijd verder uit te breiden met het creëren van nog veel meer hersenspinsels die horen bij het schrijverschap.