afbeelding bij artikel overgang en huisarts

Mijn werk…

Bedrijf aan huis met personeel

Sinds mijn overgangshormonen mij behoorlijk in hun greep hebben, heb ik mijn werk noodgedwongen aan huis. Ik heb mijn eigen bedrijfje, ik ben namelijk huisvrouw.
Echt waar, ik heb fijne lieve mannen om voor te zorgen, een prachtig huis om schoon te mogen maken en laat ik koken nou net leuk vinden om te doen. Het is hier gezellig en ik zorg voor wat vrouwelijk tegenwicht in een huis vol mannen.

Gelukkig heb ik wat "personeel", zij helpen mij zonder gemopper en tegenstribbelen. Mijn stofzuiger kijkt mij iedere dag heel vriendelijk aan en werkt hard voor mij. Als er eentje promotie verdient dan is hij dat wel. De wasmachine doet ook lekker mee, was genoeg. En de vaatwasmachine is de beste uitvinding ooit. Alleen die stofdoek hè, hmmm tijd voor een goed gesprek.

Mijn ramen willen ook graag schoon zijn en de kamers van mijn puberzonen schreeuwen om mijn kundige poetsvaardigheden. Ik regel dingetjes hier en daar, maak wat afspraken, ben een wandelende agenda voor de mannen en roep ook nog eens wat opvoedkundigs. Ik geloof dat ik wel een goede huisvrouw ben, ik hoor ze hier niet klagen. Ja soms krijg ik wat pubergemopper te verwerken. "Ja hoor schat, ik hou ook van jou" is dan steevast mijn antwoord.

Na 8 jaar nu dit beroep uitgeoefend te hebben heb ik nog steeds geen promotie gemaakt. Ik snap het wel, dat dat niet gebeurd is. Mijn werk doe ik naar behoren (en soms ook helemaal niet) alleen heel erg op de automatische piloot. Er zit geen passie in. En dat heeft een reden...

Stemmingswisselingen!

Deze stemmingswisselingen zijn namelijk erg op mij gesteld. En ze zijn vreselijk onvoorspelbaar zal ik je zeggen. Per uur, of uren, per dag of dagen brengen zij wel een bezoekje aan mij. Van gezellig zijn, tot een lachbui en lekker dansen op muziek kan ik op eens wegzinken in een depressief gevoel. Mijn spieren spannen zich aan en een grote wolk van onrust en angst overvalt mij iedere keer weer.
Uiteraard horen daar dan ook de nodige huilbuien bij. Door de baksteen in mijn maag heb ik dan ook weinig eetlust. En dan heb ik het nog niet eens over de slopende vermoeidheid gehad. De overgang heeft veel verassingen in petto voor mij. "Spannend" is mijn leven op dat punt zeker. Zoals de stemmingswisselingen komen kunnen ze ook zonder aankondiging zomaar weer verdwijnen.
Ik besef me dat ik van geluk mag spreken. Mijn man heeft een fulltime job en we redden het van 1 salaris.

Promotie

Vroegâr, voordat mijn hormonenshit begon, had ik ook een salaris. Ik mis mijn salaris wel, nee niet om het geld! Ik draaide namelijk mee in de maatschappij. Ik had een leven buitenshuis. Een stuk van mij dat niet moeder, huisvrouw of echtgenote van is, kwam daar tot bloei. Ik mocht iets doen waar ik goed in was. Ik mis collega's, het nodig zijn op een andere manier. Een stukje in mij is door mijn heftige overgang doodgebloed. Zeker als je weet dat je genoeg in je mars hebt, altijd goede banen hebt gehad en je het best goed op een rijtje hebt, maar dat dat nu net niet tot uiting komt.

De angst om weer een baan te zoeken is behoorlijk groot omdat ik echt niet weet wat de dag mij gaat brengen. Ik kom mijn dagen tegenwoordig redelijk door, zolang ik mijn tijd zelf in kan delen lukt het allemaal aardig. Hoewel het vaak pappen en nathouden is en ik mijn oude energie heel, heel, heel erg mis.
Want energiek was ik.
Er zit niets anders op dan mijn tijd uit te zitten vrees ik, net zolang totdat mijn opstandige hormonen zich weten te gedragen.

Ondertussen heb ik mezelf een kleine promotie gegeven, ik mag weer wat meer betekenen dan alleen huisvrouw zijn. Ik schrijf tegenwoordig dit soort stukjes. Een zaadje wat zich aan het ontkiemen is.

Heleen​

Over de auteur Heleen Freeke

Heleen Freeke is een overgangster van 51 jaar, die weet wat de overgang inhoudt met alle voors en tegens. Ze is getrouwd en moeder van twee prachtige zonen. In haar blog neemt ze je graag mee op haar pad vol belevenissen en ervaringen tijdens deze intense levensfase. Heleen is oprichter en voorzitter van Stichting PMDD Nederland

Reactie geven:

1 reactie
Annette schrijft 2 mei 2016

Fijn om jou bericht te lezen, bijna een jaar geleden op gehouden met werken , teveel overgangs perikelen, nu gewoon zorgen voor het huis en mijn mannen , vier in totaal.
EEn baas die zegt dat je een oude vrouw geworden bent zonder flair , en weinig meer te vertellen hebt, na vele jaren energieke blije trouwe dienst .
JA dan is er een moment van de DRUPPEL die een emmer doet overlopen, een andere dan het nachtelijk zweten of van de huilbuien omdat je jezelf niet meer herkent, een hekel aan je lijf hebt ,en je jezelf niet herkend in het spiegelbeeld wat er altijd was, blij happy en energiek.
Elke dag denk ik en werk ik hard om het lichtpuntje van de tunnel weer te ontdekken , helaas vandaag was het er nog niet, maar wel de zon, gelukszoeker momentje daar heb ik van genoten.
Hoop dat we ook wat hebt aan mijn verhaaltje , je hebt een medestander , ik werd geraakt van jou verhaal , beetje herkenning , xxxx

Reageren
Add Your Reply