Menopauze? Zeg maar meno-error!

Het was 2017 en ik was 50 jaar geworden en ik voelde me goed. Lieve man waarmee ik al 35 jaar gelukkig samen ben, lieve studerende dochters waarvan één nog thuiswonend, leuke baan, kleine hechte groep vriendinnen. Geen zorg meer voor mijn lieve ouders, omdat die beiden overleden waren. Kom maar op met het leven, dacht ik

Mijn man en ik boekten reisjes naar Malta en het jaar daarop naar Lanzarote, voor het eerst weer samen op vakantie. Ach ja, ik had af en toe wel wat last van opvliegers en ook ’s nachts dreef ik regelmatig mijn bed uit maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was tenslotte 50 geworden dus zo gek was dat niet. Door de jaren heen kwamen er wat klachten bij. Wat zere knieën en heupen, duizeligheid, droge ogen, ik gooide het allemaal op de overgang. Ik ben niet snel in paniek dus ik dacht: “aan mijn lijf geen polonaise, het zal vanzelf wel weer overgaan” en ik vond het allemaal prima te handelen.

Een sensatie van angst

Tot december 2019. Ik had in de maanden ervoor af en toe al ineens een sensatie van angst ervaren. “Wat vreemd” dacht ik, “wat is dit en waarom voel ik angst?” Mijn vriendinnen vertelde ik over mijn angstgevoelens en zei nog optimistisch “Ach, af en toe een ochtendje angst overleef ik wel”.

Maar de af en toe angstmomenten werden dagen van angst achter elkaar. Ik kreeg last van hartkloppingen en paniekaanvallen en wist niet wat me overkwam. Het ene moment was ik weer mezelf en het andere moment zat ik te beven als een rietje, voelde me raar, had het gevoel dat ik gek werd en kon ik niets meer doen.

Daarbij had ik in die maanden steeds meer plasklachten gekregen. Ook deze verergerden met de maanden. Door de heftige schommelingen die ik voelde en die vervelende plasklachten, was ik ervan overtuigd dat het de overgang was. Ook al had ik nooit eerder iets hierover gelezen. Ik ging vol goede moed naar een jonge vrouwelijke vervangende huisarts en vroeg om hormonen. Ze ging mee in mijn verhaal en ik kreeg 1 mg progynova voorgeschreven, daarnaast kreeg ik 10 pilletjes oxazepam om de ergste paniekgevoelens op te vangen. Dat zou me vast wel even helpen. Maar helaas dat deed het niet. Met de week verslechterde ik en kwamen er steeds minder momenten dat ik me goed voelde. Begin januari ging ik voor 50 procent de ziektewet in. Mijn eigen huisarts wilde niet van mij aannemen dat het de hormonen waren. Ze wist het niet, gaf ze ronduit toe. Ik moest maar naar een psycholoog. Ik zelf heb toen een doorverwijzing gevraagd naar een gespecialiseerde overgangspoli in het ziekenhuis in Drachten. “Nou, zou je dat nu wel doen?” was haar commentaar. “Dan krijg je wat vitamines en ik denk niet dat je daar nu geholpen mee bent”. Ik zette toch door en heb via mijn bedrijfsarts voorrang gekregen omdat het inmiddels zo slecht met me ging dat ik eind januari volledig in de ziektewet zat. Mijn vrouwelijke bedrijfsarts is namelijk de echtgenote van de gynaecoloog die werkzaam is in het ziekenhuis in Drachten en gespecialiseerd is in overgangsklachten. Eind januari kon ik daar terecht voor mijn eerste afspraak.

Nog maar een schim van mezelf

Tegen die tijd kon ik alleen nog maar huilen van angst, depressie en was ik nog maar een schim van mezelf. Ik dwong mezelf elke ochtend om me aan te kleden en soms kostte me dat zoveel moeite dat ik daarna weer uren in een hoekje op de bank lag. Ik kon niet meer lezen, muziek luisteren (dan bleef ik huilen) of TV kijken. Ik probeerde meditatie, maar omdat ik niet bang was voor ‘iets’, maar angst voelde van binnenuit, hielp dit niet. In het begin kon ik nog puzzelen, kleurtekeningen maken om mijn hoofd af te leiden maar ook dat lukte op een gegeven moment niet meer. Elke dag sleepte mijn man me mee naar buiten voor een wandeling. Ik hield hem dan stevig vast en kon met niemand die ik tegen kwam communiceren. Als een zombie liep ik naast hem. Mijn eetlust was helemaal verdwenen. Ik kreeg geen hap meer door mijn keel maar dwong mezelf pap en kleine beetjes te blijven eten. In een paar weken viel ik 6 kilo af.

In het ziekenhuis bij de overgangspoli werd ik begrepen. Het voelde als een opluchting ook al kon ik alleen maar huilen. Eindelijk erkenning. Ik mocht met hormoontherapie beginnen, de Lenzetto spray, en kreeg aanvullend magnesium, vitamine d en een multivitaminen voorgeschreven. En nee, vertelden ze me, ik was niet gek geworden, dit deden hormonen met je als ze gingen schommelen. Ik hoopte op een wondertje, dat dit snel zou helpen, maar dat wonder bleef uit. Na twee weken steeds dieper weg zakkend mocht ik overstappen op estradiol pleisters en verhogen. Toch ging het steeds slechter met me en had ik steeds vaker oxazepam nodig om de angst en paniek te kunnen overleven. Soms liep ik tegen de muren omhoog en wist ik niet waar ik het moest zoeken. Mijn man werkte op een gegeven moment naast me op de bank omdat ik niet meer alleen durfde te zijn. Vaak kroop ik tegen hem aan van angst en machteloosheid. De normale wereld voelde zo raar ineens en was zo ver weg. Was ik gek geworden? Vaak was ik de wanhoop nabij.

Ik moest geduld hebben volgens het ziekenhuis want het kon wel drie maanden tot een half jaar/jaar duren voor het echt effect had. Maar ik trok het niet meer. Ik wilde niet meer wakker worden en vroeg mijn man me hierbij te helpen als ik zou blijven zoals ik nu was. Ik wist verstandelijk dat ik een mooi leven had, maar ik kon er niet meer bij komen. “Misschien moet ik maar worden opgenomen”, zei ik tegen de overgangsverpleegkundige. Maar zij zei: “Bij wie ben je het liefst als je je niet fijn voelt? Bij de vertrouwde mensen die van je houden toch? Je bent dit niet zelf, het zijn je hormonen!”

Halverwege maart belde ik in paniek de huisarts. Ik wilde niet meer leven, er moest iets gebeuren en ze schreef me een antidepressiva voor (citolapram). Met de hormoonpleisters zat ik inmiddels boven het maximum op 150 mcg estradiol. Daar kon niets meer bij. “Tja, dit kon ook niet aan de hormonen liggen”, zei mijn huisarts. Dus dan maar aan de antidepressiva. Maar hierdoor raakte ik van de regen in de drup. Waar ik altijd door alle stress overdag van vermoeidheid ’s nachts nog wel kon slapen werd ik nu nog angstiger en kreeg ik in de nacht ook paniek en angstaanvallen. Ik slikte steeds vaker oxazepam om de angst en nare gevoelens een beetje te overleven. Ik was inmiddels doorverwezen door mijn bedrijfsarts naar een psycholoog en psychiater voor ondersteuning. Na 4 weken kon ik daar terecht en mocht ik gelukkig direct met de citolapram stoppen. Die bleken meer kwaad dan goed te doen. Ik kreeg een half tabletje mirtazapine voor de nachtrust voorgeschreven maar voor de angst zou dat verder niets doen. Inmiddels ging het af en toe weer ietsje beter met me en kreeg ik zomaar weer ineens goede dagen. Sloegen de hormoonpleisters eindelijk aan? Ik was nu tenslotte alweer drie maanden verder. De psycholoog zag de ene keer een rustige, relativerende, en weer goed in haar vel zittende vrouw voor zich en de andere keer weer een angstig, depressief, wanhopig hoopje ellende. Ze erkende dat ze zag dat dit niet met cognitieve gedragstherapie op te lossen was en dat ze alleen een luisterend oor voor me kon zijn want ik moest me wel erg kwetsbaar voelen. Ze ging ook mijn bedrijfsarts uitnodigen om een voorlichtingsavond te komen geven over de overgang en psychische klachten. Ik was zo blij met haar erkenning omdat ik af en toe nog steeds zo bang was dat ik nooit meer mezelf zou worden.

Mijn leven stond stil

Langzaamaan ging het een steeds een klein beetje beter met me. Ik kreeg vaker goede dagen maar viel soms ook weer erg terug waarbij de angst het ergste was. Het jezelf verliezen zonder daar grip op te hebben voelde erg kwetsbaar. Met de psychiater nog een andere antidepressiva geprobeerd maar hierbij kreeg ik dezelfde reactie… een verslechtering van mijn gevoelens. Tegen de hartkloppingen ook nog een bètablokker geprobeerd. Dat hielp wel maar de angstgevoelens bleven dan wel. Zelf ging ik veel wandelen, fietsen, naar buiten en zat ik in een “veilige” bubbel thuis. Het was Corona-tijd, dus dat gaf me ook rust. Mijn leven stond stil, maar heel de wereld stond stil. Mijn menopauze was letterlijk een pauze of misschien beter gezegd een error. En op de dagen, soms weken dat ik me goed voelde sprak en zag ik weer buiten mensen. Wandelde samen met vriendinnen en genoot ik van het contact met mijn dochters. Het werd zomer en we genoten zelfs met ups en downs van drie weken vakantie in Zeeland.

Op de weg terug

Het is nu 01-02-2021 en ik ben nu ruim een jaar verder. Hoe gaat het nu met me? Ik durf te zeggen: “het gaat goed met me”.

Nee, ik ben nog niet 100 procent weer mezelf maar ik heb mijn leven wel voor een groot gedeelte weer terug. Er zijn dagen/weken dat ik me weer stabiel, rustig, goed en gelukkig voel. Ik lach, zing en dans dan weer door het huis en kan voor mijn gevoel de hele wereld weer aan. Ik werk inmiddels ook weer volledig. Een baan waarin ik mijn eigen agenda kan beheren, vanuit huis kan werken is natuurlijk ideaal. Het wandelen heb ik als dagelijkse activiteit ingevoerd. Het doet me goed. Ik ben rustiger en meer in evenwicht. Ik ben gestopt met de mirtazapine, wilde zien of ik weer op eigen kracht kon slapen. En jawel, de rust is terug gekeerd in mijn lijf. Oxazepam ligt al een half jaar ongeopend in mijn medicijnkastje. Ik hoop het nooit meer te hoeven slikken. Ik doe het alleen op hormoontherapie en dat voelt goed voor mij. Maar ja, er zijn ook nog momenten, en soms ook nog dagen achter elkaar, dat ik me minder senang voel. Dat er toch een vleugje angst in me schuilt, onrust, somberheid en paniek gedachtes op ploppen in mijn hoofd. Waardoor ik dan ook niet de rust kan vinden om te denken: ”dit gaat weer voorbij, dit blijft niet zo”. De disbalans in mijn hormonen zorgen dan nog voor disbalans in mijn brein. Maar het is allemaal niet meer zo intens, en ik laat het maar over me heen komen. Het is te dragen, het is te handelen dankzij de hormoontherapie. En deze dagen zijn er steeds minder terwijl de goede dagen steeds meer worden. Met een lieve man aan mijn zij die me steeds hieraan blijft herinneren en zegt dat het weer goed komt met me, kom ik hier doorheen. Want dat komt het ook. Het komt goed!

Willemieke

PS Ik ben dankbaar dat ik de juiste personen om me heen had, op mijn eigen huisarts na die niet wilde geloven dat hormonen dit konden veroorzaken.

Maar wel mijn vrouwelijke bedrijfsarts, die zelf in een depressie geraakt was door de overgang en veel onderzoek heeft gedaan naar overgangsklachten en voorlichting is gaan geven hierover.

Haar man en gynaecoloog Henk Oosterhof, werkzaam in ziekenhuis Nij Smellinghe te Drachten. Heel nuchter, gelijk actie uitzettend en zonder twijfel steeds de hormonen verhoogde tot boven de maximale dosering die toegestaan is in Nederland, maar onder begeleiding in het ziekenhuis wel mag worden gegeven.

Mijn psycholoog, die deze psychische overgangsklachten niet kende, maar het wel erkende en zich erin wilde verdiepen.

Mijn psychiater, die mee wilde denken in praktische oplossingen voor me, maar me niet liet doorgaan met antidepressiva als ik verslechterde.

Mijn man die mij de hele tijd steunde, troostte, in zijn armen nam en zoveel geduld met me gehad heeft.

En mijn dochters die zo lief voor me waren en meeleefden.

Over de auteur Info Vuurvrouw

Reactie geven:

3 reacties
Anoniem schrijft 8 mei 2021

Kon mijn verhaal zijn (helaas). Lezen dat je niet de enige bent is heel belangrijk.

Reageren
Anneke schrijft 15 februari 2021

Herkenbaar verhaal, het heeft mij bijna mijn leven gekost…

Reageren
Yvonne schrijft 15 februari 2021

Zo herkenbaar. Ik ben nu 43. Achteraf vanaf mijn 38e in overgang wat begon met pms. Nu 2 jaar medicijnen en het gaat beter. Mis nog wel mijn oude ik. Maar alles beter dan het zwarte gat.

Reageren
Add Your Reply