Midlife crisis

Mannen van een zekere leeftijd

Wie kent ze niet? Buikje. Af en toe een grijze haar te veel, een rimpeltje hier, een vouwtje daar en van die steeds dikker en harder wordende baardharen. Die dan ineens moeten blijven staan ook. In zo’n vakkundig gebarbierd hipster model het liefst.

En ondertussen onder elkaar maar klagen over die vrouwen en hun merkwaardige kwaaltjes vanaf een zekere leeftijd. Die vrouwen die dan spontaan gaan zweten om niks. Humeurig worden ook nog. En nóg wispelturiger. Totaal onvoorspelbaar in elk ding dat ze doen. En die dan gewoon nog stinken ook als het slecht treft. Maar zijzelf? De mannen van diezelfde zekere leeftijd? Zij hebben op hun vrouw na nergens last van. Zij blaken nog van energie en mannelijke mussels. Wat denk je dan? Zij vallen heus niet ten prooi aan zoiets stoms als een hormonale overgang hoor. Zij blijven vruchtbaar en vitaal. Desnoods tot de dood erop volgt.

Geen overgang nodig

Gingen ze maar wel in de overgang. Dan hielden ze zich misschien niet zo verrekte stug vast aan vroeger. Want toen was alles echt veel beter. En daar weten zij uiteraard dan weer elk detail van. Last van de hormonen? Welnee! Op zijn hoogst worden ze een beetje knorrig. Of wispelturig. Praatgraag soms zelfs. Rusteloos of nurks als je het zo wil noemen.
Maar last van de overgang hebben ze heus niet. Zij hoeven ook helemaal niet te leren hoe je jezelf moet overgeven aan een nieuwe levensfase. Daar staan ze als man gelukkig ver boven.

Mannenfenomeen

Maar die nieuwe looks of die sportwagen dan? Als ie dan echt nog steeds zo topfit en onaangetast is, dan kan ie toch best wel zonder sportwagen of hipster baardje? Gewoon even een stukje met de fiets of zo? Wat is nou 30 kilometer voor een echte sportheld? Even douchen na afloop en klaar is Kees. Of Robin. Of Jan-Jaap. Want hij is tenminste nog altijd wel op weg naar de eeuwige roem en vitaliteit.
Maar, als dat zo zou zijn, wat verklaart dan toch dat rare mannenfenomeen? Dat mannen vanaf een zekere leeftijd echt zo ver als maar mogelijk is weghoudt van alles wat in hun ogen ook maar enigszins lijkt op een overgang naar een nieuwe levensfase? Waarom lijken ze zich dan toch zo continu te moeten bewijzen? Waarom verzetten ze zich tegen iets wat naar eigen zeggen helemaal niet eens bestaat?

Iets wat alleen bij vrouwen voorkomt? Loopt ons land dan alleen maar over van de Don Quishots? Ook niet echt een rustgevende gedachte vind ik. Hoe het zit? Ik kom er maar niet echt achter. Wie weet krijg ik er meer kijk op als ik zelf dan ooit in die nieuwe levensfase van wijsheid van na de overgang ben? Waar zij als man dan echt helemaal nooit in terecht gaan komen natuurlijk. Ben jij gek! Zij zijn al wijs. En kerel! Die doen niet aan zoiets stoms als de overgang. Of heel stiekem toch wel een klein beetje dan? Ik hoop het maar, want gedeelde smart is misschien dan ook wel halve smart…

About the Author Mirjam van Gelderen

Ik ben Mirjam van Gelderen. Veertig jaren jong en al een groot deel daarvan actief als schrijver. Eerst hobbymatig, later steeds meer als professional. Al dat schrijven is leuk, maar af en toe even iets anders tussendoor is ook niet onaardig. Wat ik doe naast het schrijven? Vooral veel buiten bezig zijn. Fietsen, wandelen, paardrijden en tuinieren vormen wel de hoofdmoot. Liefst in gezelschap van mijn man. En als die er niet is? Dan neem ik lekker de hond mee. En na al die gedane arbeid is het goed rusten. Daarom houd ik me ook ‘errug’ graag bezig met espresso’s maken, espresso’s drinken, eten, slapen en vrolijk zijn! Meer over mij lezen? Kijk op Mirjam Schrijft