Jonkies

Jonkies

Om grijze haren van te krijgen…

Het kan natuurlijk aan mij liggen, maar ergens gaat er iets fout volgens mij. De huisarts, de fysiotherapeut, de kapper en zelfs de dierenarts…. Eén ding hebben ze gemeen: ze worden massaal steeds jonger! Hoe doen die mensen dat toch? Bij mij schieten er steeds meer rimpels en grijze haren voor de dag, maar bij menig dokter, peut, groenteboer en buschauffeur lijkt het dons er nog met regelmaat vanaf te vallen. Laat staan dat ze al grijze haren hebben.

Onlangs kon ik het zoveelste exemplaar aan mijn dubieus genoeg steeds groter worden collectie jonkies toevoegen. Ik mocht naar mijn nieuwe tandarts. Demis Roussous heet ie. Of iets anders Grieks dat er op lijkt, dat mag ook natuurlijk.

Eenmaal over het beklemmende gevoel  heen dat ik toch echt wel soort van definitief aan de steeds meer aftaaiende helft de samenleving begin toe te behoren gaf ik me over aan de goede zorgen van deze verse tandenbeul….

Tandartsen toneel

Maar, wat bleek? Het was helemaal geen beul! De tandarts in kwestie was best aardig eigenlijk. Zodra mijn mond volhing met al dat gespuis waardoor normaal gesproken praten, slikken, ademhalen en nadenken vrijwel onmogelijk worden, startte hij zijn echte behandeling. Handschoenen even goeddoen, vingers losschudden en … start! Ik vond het bijna amusant. Met een onverstoorbaar gezicht reikte hij vervolgens naar de console waar de boor op zit. De hand kwam weer terug en ik probeerde een opkomende kramp in mijn kaak nog net even weg te werken. Kom maar op met de boor!

Maar niks hoor, hij hield een simpel en totaal onschuldig wit handspiegeltje voor mijn neus! Zodat ik lekker eerst nog even mee kon kijken terwijl hij de nog komende werkzaamheden aan het kakement uitlegde. Tja, toen werd de overgang naar deze wel heel nieuwerwetse tijden mij toch echt even te gortig….

Lachen, gieren, brullen

Een lachstuip bij de tandarts? Ja, echt waar! Ik kon er niks aan doen, het moest gewoon. ‘Lagggggchghèn is goed!’ Volgens de tandarts dan. ‘Straks nog mij autlaggchghèn mag auk hoor,’ vertrouwde hij mij vrolijk toe. Tja, moet je eens proberen….een tandarts uitlachen terwijl hij een gaatje tot op de wortel aan het vullen is. Dus… Nou ja, laat ook maar…

Hoe dan ook, een klein half uur later stond ik weer buiten. De halve mond stond nog altijd als zwaar buiten werking te boek en lachen zat er al helemaal niet meer in. Maar… geen nood! ‘Die mond zo, dat doert wel nog zo’n 4 oertjes hoor. Voor het égchgt minder wordt.’

Fijn.

Nou ja, volgend jaar hoef ik pas weer hoop ik. En weet je wat? Dan is de nieuwe tandarts tenminste ook mooi weer een jaartje ouder geworden….

Misschien heeft ie dan zelfs wel ergens een rimpel. Of een grijze haar….

About the Author Mirjam van Gelderen

Ik ben Mirjam van Gelderen. Veertig jaren jong en al een groot deel daarvan actief als schrijver. Eerst hobbymatig, later steeds meer als professional. Al dat schrijven is leuk, maar af en toe even iets anders tussendoor is ook niet onaardig. Wat ik doe naast het schrijven? Vooral veel buiten bezig zijn. Fietsen, wandelen, paardrijden en tuinieren vormen wel de hoofdmoot. Liefst in gezelschap van mijn man. En als die er niet is? Dan neem ik lekker de hond mee. En na al die gedane arbeid is het goed rusten. Daarom houd ik me ook ‘errug’ graag bezig met espresso’s maken, espresso’s drinken, eten, slapen en vrolijk zijn! Meer over mij lezen? Kijk op Mirjam Schrijft