Hotel mama

Heb jij dat nou ook wel eens, het gevoel dat je een hotelmanager bent?
Je kids…zo ontzettend schattig als baby’tje en nog schattiger als peuter en kleutertje. Van die heerlijke ondeugende dreumesen, die links gaan wanneer jij rechts zegt. Er wordt dan nog hartelijk om gelachen en wat zijn we trots!

Van dreumesje tot tiener is het allemaal zo aandoenlijk, ze houden openlijk van je, kroelen met je zonder enige schroom en nemen op de valreep nog wel eens iets van je aan ook.
Daarna gaat het allemaal beginnen, voor jou als ouder dan, en word je geduld dagelijks op de proef gesteld.
Je tiener gaat puberen, namelijk. Dit gaat zo’n beetje door tot het moment dat jouw volwassen kind, nog vol puberale naweeën, de deur uit loopt om op zichzelf te gaan wonen. Dan ineens zien ze gek genoeg het licht. Ik was geen haar beter, hoor…by the way.

Foto studentenkameMaar goed, zo netjes en georganiseerd als jouw kleine dreumesje was, zo’n varken wordt het dan. Noem het maar op en het ligt er. Stapels kleding, ondergoed en sokken, (half)lege zakken chips, (half)lege glazen, papiertjes, spelletjes (incl. de lege verpakkingen), boekjes, post and last but not least een lege prullenbak! (Te) laat naar bed en te laat eruit. Tot diep in de nacht met die mobieltjes in de weer en het eerste wat ze doen wanneer ze wakker worden is naar dat ding grijpen. Komen append binnen, een hallootje en rechtstreeks naar boven of laten zich met een plof in de bank vallen.

Er wordt wel nog even gevraagd wat we eten. Jeeej, contact! Na een vreselijk dankbaar en motiverend ‘gadver’ wanneer ze horen wat er op het menu staat, is het contact weer voorbij en zit je kind weer in zijn mobieltje al die belangrijke jonge-mensen-dingen te bespreken. Tijdens het eten wordt dan heel even het mobieltje genegeerd, omdat het moet, en worden we vergezeld door de bliepjes en verschillende toontjes die binnen komen. Het smerige eten blijkt toch eigenlijk wel lekker te zijn want er wordt goed gebunkerd.

‘Lekker, mam.’ Nou, daar word je dan wel weer blij van, als mams!

Zwijnenstal

Na het eten schiet je kind al append naar zijn zwijnenstal om daar letterlijk uit zijn kleding te stappen en op bed neer te storten.
Na twintig keer roepen, GA NU EENS DOUCHEN, horen wij na een uur of anderhalf eindelijk het water lopen. Gek genoeg, moet je dan na een half uur weer twintig keer roepen, ZET DIE DOUCHE UIT! Mocht het weekend zijn gaat het natuurlijk allemaal tien keer zo snel.
Er moet tenslotte gefeest of gechild worden. Na een kleine drie kwartier staat je kind dan ook fris gewassen en heerlijk geurend in de woonkamer. Graait nog even een fles limonade en/of drank mee en is pleite tot de volgende morgen.

Deodorantje halen?

Voordat hij weggaat vraagt hij poeslief, met zijn mooie blauwe/grijze ogen of ik morgen even deodorantje kan halen, hij heeft namelijk geen tijd gehad. Ja joh, doe ik ook nog wel voor je, hoor. Was ik ook zo? Ik geloof toch minder erg, hoor. Ik zeg dan ook geregeld tegen hem dat, zodra hij zijn eigen stekkie heeft, ik alles zal herhalen.
Gooi mijn jas op de grond of de bank en schop mijn schoenen naar een plaats, waarvan ik zeker weet, dat hij er bijna zijn nek over zal breken. Laat de rest van mijn spullen vallen op een plek waar het gruwelijk in de weg zal liggen en loop dan op mijn dooie gemakje naar de gang. Ik ga overal het licht aandoen en laat het ook uiteraard branden.
Ik zet de kraan aan en ga vervolgens mijn favoriete muziek luisteren in een andere ruimte.
Pak een nieuwe zak chips, eet er wat van en kom dan tot de conclusie dat het niet echt mijn smaakje is. Weggooien doe ik het niet, dat is zonde. Ik zet die open zak gewoon in een hoekje want de boel gaat er zo lekker van ruiken. Ik zou ook gerust weer een nieuwe zak durven pakken, hoor. Vervolgens zoek ik tussen al de opgespaarde flessen naar iets te drinken, wat er niet langer staat dan een week.

Aliens

Niets gevonden? Dan pak ik het toch uit de koelkast, er staat vast nog wel een volle ongeopende fles, tussen al die opengebroken, halfvolle flessen.
Wanneer ik zoiets dan tegen hem zeg kan ik aangekeken worden, alsof ík degene ben die van een andere planeet komt. Aaaw, het zijn net mensen hè, deze heerlijke opgroeiende en zichzelf in de weg lopende (half)volwassenen. Maar ja, toch hou je zielsveel van die aliens. Gelukkig horen wij van mensen dat het een geweldige gozer is, zo netjes en beleefd!
Hoewel het natuurlijk hartstikke fijn is om te horen dat we het al met al toch goed gedaan hebben, laat hij daar thuis soms maar bar weinig van zien. Er komt een dag dat al die tijd en energie zich zal ontplooien, eruit zal komen. Ooit… 😉

About the Author Nance van de Ruit

Nance van de Ruit (51), is bekend geworden als auteur onder pseudoniem Adriana SA van het boek 'De overgang, meer dan een Hot flash'. Op haar eigen, nietsontziende wijze en een flinke dosis humor en zelfspot loods ze mede hot flashers door de meest voorkomende verschijnselen van de overgang. Haar zoektocht werd haar persoonlijke missie waarbij ze taboes doorbreekt. Dat doet ze ook in haar Menopauzecafé in Hendrik Ido Ambacht.