• You are here:
  • Home »
  • Blogs »

Het verborgen verdriet van een hormonale depressie: het verhaal van Catharina

​Het verhaal van Catharina.

Hoe het begon

In maart 2013 kwam ik voor het eerst met mijn klachten bij de huisarts. Ik was toen 47. Ik was in die periode nogal vaak ziek (grieperig, heftige darmproblemen), terwijl ik anders nooit iets had. Na weer een aantal weken met mijn darmen te hebben gerommeld voelde ik me op een dag vreemd. Ik sprak er met mijn man over. Ik voelde me onrustig en angstig zonder reden. Ik sliep ’s nachts heel slecht, maar weet dat aan de darmtoestanden. Ik werd soms drijfnat van het zweet wakker. Ik besloot naar de huisarts te stappen. Hij gaf me Temazepam om beter te slapen. Een week later moest ik terugkomen. Het ging alleen maar slechter. Hij dacht aan een depressie. De wereld stortte in. Depressies waren iets uit mijn verleden. Ik leefde alweer bijna tien jaar zonder depressie. Ik dacht ook beschermd te zijn door de onderhoudsdosering antidepressiva die ik slikte. Daar had ik steeds prima op gefunctioneerd. Ik vroeg of het de overgang kon zijn. Die kon wel meespelen, dacht hij. Verder maakte hij er geen woorden aan vuil.

Op zoek naar hulp

Ik zocht hulp bij een psycholoog. Ik kwam op advies van een vriendin terecht bij een jonge man met als specialisatie cognitieve therapie. Ik sloofde me enorm uit om beter te worden. Ik vulde alle schema’s in die hij me gaf, ik liep hard, ik ging veel naar buiten en probeerde rust te nemen. Het ging niet meer. Ik kwam opnieuw bij de huisarts terecht. Mijn man ging met me mee. Ik zat er helemaal doorheen. Ik sliep hele nachten niet. Dan gaat het hard. De huisarts stuurde me door naar de crisisdienst van de GGZ. Daar werd ik goed opgevangen. Een psychiater en twee andere hulpverleners spraken met me. Ik deed mijn hele verhaal. Ik had het niet over de overgang. Daar was immers geen sprake van. Met de dubbele dosering antidepressiva en een stevig slaapmiddel ging ik naar huis.

Ik had een eigen adviespraktijk in de zakelijke dienstverlening. Ik moest stoppen met werken. Mijn man informeerde mijn cliënten en regelde dingen. Ik kwam in een GGZ-traject terecht. Ik deed een deeltijdbehandeling. Die was gericht op activering. Er was creatieve ontspanning, sport, gesprekken met een mentor, een heel circus. Ik zat tussen allemaal mensen met ernstige psychische klachten. Ik werd er verdrietig van.

Toch de overgang?

Af en toe ging het even beter met mij, maar nooit langer dan een of anderhalve week. Na de deeltijd ging ik op vakantie. Genieten ervan deed ik niet, afgezien van enkele momenten. Daarna kwam het idee over de overgang weer boven. Ik bezocht een overgangsconsulente van een grote organisatie. Na het beantwoorden van allerlei vragen, bevestigde zij dat ik in de overgang was. Zij verwees me door naar een gynaecologenpraktijk. Ik sprak een mannelijke gynaecoloog. Hij vroeg of ik opvliegers had. Ik zei dat ik het niet wist. Ik had paniekaanvallen. Was dat hetzelfde? Hij wist het niet. Slik de pil maar een paar maanden door, was het advies. Het hielp geen fluit.

Enige tijd later kwam ik weer in deze praktijk. Dit keer kwam ik terecht bij een vrouwelijke gynaecoloog. Ik deed mijn verhaal. Alle klachten die ik had kwamen door de overgang zei ze, ook de geestelijke. Ik kon haar wel zoenen. Ik vond zoveel steun bij haar. Ik was niet gek. Opgelucht en met een recept voor hormoonsuppletie stond ik weer buiten.

​Opknappen

De hormoonsuppletie deed mij goed. Ik knapte op, maar ik viel ook weer terug. Gelukkig niet in de zware depressie waar ik in gezeten had, maar het bleef zwaar. Ik bezocht ook een verpleegkundig overgangsconsulente. Zij legde me uit wat er allemaal met me aan de hand was en herkende mijn klachten. Veel vrouwen denken gek te worden in de overgang, zei ze. Dat is niet zo, maar het kan heel zwaar zijn. Weer een pareltje in de zorg. Ze bestaan dus toch.

Inmiddels ben ik overgestapt op een ander soort hormoonsuppletie. Ik heb het nog steeds moeilijk met de overgang. Wel heb ik een deel van mijn leven terug. Ik werk weer, ik besteed tijd aan hobby’s, doe het huishouden en beweeg. Ik ben (nog) gezonder gaan eten, maar ik denk dat ik tot de categorie vrouwen behoor die zelfs met al deze maatregelen last blijf houden van de overgang. 

Wat niet heeft geholpen was de huisarts die het niet herkende, de GGZ-medewerkers die desgevraagd aangaven geen verstand van hormonen te hebben tot de (vrouwelijke) psychiater aan toe en nog veel meer hulpverleners die geen snars van de overgang afweten. Dat is heel verdrietig. Ik heb daar erg veel last van (gehad). Ik hoop dat deze lijdensweg andere vrouwen bespaard blijft.

Een greep uit de verkeerde dingen die tegen mij zijn gezegd:

Psycholoog 1: ‘Tja, hormonen, daar hebben wij weleens college over gehad. Die schijnen best veel te bepalen.'

Vriendin: ‘Ik wil geen contact meer met je. Je leunt teveel op me en bent niet bereid om naar jezelf te kijken.'

Psycholoog 2: ‘Hormonen doen zelf niets op mentaal gebied. Je voelt je lichamelijk naar en daardoor word je depressief of angstig’.

Psychiater: ‘Wij hebben hier alleen verstand van psychische klachten. Wat zegt uw gynaecoloog hierover?’

Gynaecoloog (man): ‘uit het bloedonderzoek blijkt dat u niet in de overgang bent.’

Catharina

Wil je meer weten over Hormonale Depressie? Klik dan op de afbeelding hiernaast en bezoek ons thema Thema Hormonale Depressie. Met informatie, publicaties, cijfers en meer indrukwekkende persoonlijke verhalen van Heleen,  Helma en Mariska!

Over de auteur Vuurvrouwen delen

Vuurvrouwen delen hun verhaal. Dat mag anoniem, maar het hoeft niet. Wil jij ook jouw verhaal delen? Neem dan contact met ons op!

Reactie geven:

18 reacties
Wietske schrijft 19 augustus 2021

Ben ook begonnen met hormoontherapie. Dacht dat ik gek werd. Zit op dag 3 en merk al iets. Lenzettospray en progesteron. Wat een ellende vooraf. Compleet apatisch afgevlakt, depri, nergens zin in hebben. Veel sterkte voor iedereen.

Reageren
Paula schrijft 9 april 2021

Ik herken me ook in dit verhaal. Ik ben volgens mij wel [bijna] uit de overgang, als die überhaupt ooit eindigt. Nu ik terugdenk ben ik na mijn baarmoederverwijdering in en dal gekomen waar geen eind aan lijkt te komen. Ik doe ander werk, ik praat me zelf moed in, ik heb meer tijd voor mijn hobby’s en mijn sociale leven is verbeterd. Toch ben ik nog steeds zwaarmoedig, futloos en schijnt mijn levenslust zich maar niet te willen herstellen. Ik wilde niet langer afhankelijk zijn van medicatie en probeer structuur in voeding en dagritme aan te brengen en hoop zo vrolijk en positiever te worden.
Ik denk dat ik nu nog maar eens de huisarts ga praten over hormoontherapie, wellicht is dat net het zetje in de rug wat ik nog nodig heb.
Professionele hulp heeft alleen mijn portemonnee geleegd en niet mijn hoofd.

Reageren
Minou Uitermarkt schrijft 19 januari 2021

Wat een herkenbaar verhaal over de hormonale depressie en hoe weinig daarover bekend is bij huisartsen, gynaecologen en disciplines binnen de GGZ. Dit artikel is uit 2015 maar anno 2021 is daarin nog weinig veranderd, gelukkig komt er wel meer erkenning voor gevolgen van de overgang maar naar mijn idee nog veel te langzaam. In Amsterdam zit slechts 1 overgangspoli in het OLVG met een wachttijd van maanden, gelukkig kun je dan als alternatief ook nog terecht bij een overgangsconsulent die samen met jou dan naar een behandelplan middels HST kan kijken, hetgeen dan ook wel door de huisarts opgepakt moet worden. Mijn huisarts is gelukkig wel zo integer om ook aan te geven dat hij er zelf te weinig van weet en zich daarover zou moeten bij scholen omdat hij ook ervaart dat er steeds meer vrouwen met overgang gerelateerde klachten bij hem komen.
Het is een enorme zoektocht en lastig om gehoor te krijgen. Fijn om te lezen dat het niet alleen mijn perceptie is.
Hartelijke groeten
Minou

Reageren
Corine schrijft 1 maart 2020

Heb een K moment e ben heel blij met jullie verhalen. Je voelt je dan niet alleen.De AD die slecht of minder lijkt te helpen,zo vreemd! De onrust ,futloos ,moe.

Reageren
Iris schrijft 16 november 2018

Dag Chatharina,

Jouw verhaal kon de mijne wel zijn. Ook ik dacht nooit meer last te krijgen van angsten en depressies dankzij mijn onderhoudsdosering seroxat. Ik heb vijftien heel goed gefunctioneerd. Had veel energie, was altijd goedgehumeurd, had altijd zin om op te staan en de dag te beginnen en ik had in het geheel geen last van angstaanvallen en depressies. Tot anderhalf jaar geleden. Toen leek het weer allemaal terug te komen. Kreeg zo maar weer een paniekaanval in het vliegtuig op weg naar een sollicitatiegesprek. En vanaf dat moment had ik bijna doorlopend angstgevoelens gedurende een jaar. Ik moet er wel bij zeggen dat ik een stressvolle periode achter de rug had door omstandigheden met mijn moeder.
Maar dat het zo erg terug zou komen had ik nooit verwacht.
Ben veranderd van antidepressiva na een week te zijn opgenomen in het ziekenhuis.
Het gaat nu redelijk. Soms zomaar een week goed en dan is de angst er weer, vooral als ik wakker word. Slik nu naast mijn nieuwe antidpressivum ook iedere dag 0,25 mg alprazolam. Dat werkt gelukkig goed.
Heb in het afgelopen jaar ook mijn bloed laten controleren of ik in de overgang ben maar daar kon men geen spoor van vinden. Maar vraag mij soms toch af of de overgang al aan de gang kan zijn ook al ziet men daarvan geen sporen in het bloed.
In ieder geval voel ik mij wel gesteund door je verhaal en de reacties op jouw verhaal en voel mij daardoor ook minder alleen. We zijn ten slotte geen gestoorde vrouwen maar vrouwen die de pech hebben door onze hormonen in de weg te worden gezeten.
Hopelijk gaat het stukje bij beetje een beetje beter tot de storm in ons lichaam en hoofd is geluwd.
Het bijhouden van een dagboekje helpt mij trouwens. Ik schrijf de momenten op waarin ik mij goed voel. Als er dan weer zo’n ‘K ‘moment is lees ik dat en dat geeft mij dan weer een beetje hoop.
Veel sterkte en bedankt voor je verhaal

Reageren
Dani schrijft 27 oktober 2018

Lieve allen, dank voor dit verhaal! Ik heb sinds een maand paniek aanvallen, omdat ik van die rare hartkloppingen heb! Ik kreeg ze op een avond na de maaltijd, hart leek steeds over te slaan of te ‘springen’ als ik schuin op de bank zat geleund. Ook veel oprispingen de hele tijd! Ik dacht dat ik een hart aanval zou krijgen. Toen kwam de angst, vooral in de avond. Als ik ga liggen is het hart meer voelbaar en wat het allemaal doet. Ik kreeg hyperventilatie en zit nu in een vicieuze cirkel. Had schildklier medicatie maar ben even gestopt, had een lage dosering, maar leek alsof de hartkloppingen kwamen van een overdosering. Inmiddels heb ik de rare hart sprongen nog steeds, sta ik strak van de spanning, terwijl ik geen stress heb in mijn leven, ik heb mijn leven eindelijk op de rit! Ik ben uitgeput doordat ik geen nacht meer slaap zonder angst, mijn bloeddruk is inmiddels te hoog! En ja ik zit in de overgang, maar ben nog steeds elke nacht bang dat ik toch iets aan mijn hart heb. En raak echt uitgeput door het weinige slapen. Wie herkent zich hier misschien in?

Reageren
    Vuurvrouw schrijft 29 oktober 2018

    Jouw gespannenheid, angst en paniekgevoelens en ook de hartoverslagen kunnen heel goed bij de overgang horen. Het is goed om te weten dat de meeste overslagen echt onschuldig zijn. Op onze site vind je ook een blog van Janneke Wittekoek, cardiologe. Blijf je je zoveel zorgen maken, ga dan naar de huisarts. Sterkte hoor!

    Reageren
      Dani schrijft 29 oktober 2018

      Ja, inmiddels heb ik meer mensen gesproken met spannings en overgangsklachten en dat stelt wat gerust. Er is ook voor me gebeden gisteren op een genezingsavond , ik ben sinds een jaar bekeerd, en wonderwel heb ik heerlijk geslapen vannacht, voor het eerst in weken! Dank je voor het beantwoorden en succes met jullie mooie werk!

      Reageren
      Vuurvrouw schrijft 29 oktober 2018

      Bedankt en jij ook veel succes!

      Reageren
Petra Smidt schrijft 16 oktober 2018

Zo herkenbaar, de verhalen. Ik lijd al twee jaar aan een hormonale depressie. Heb nog geen goede oplossing gevonden. Antidepressivum, HST, voedingsupplementen, psychotherapie en Buteyko ademhalingstechniek . Ben wel vooruitgegaan vergeleken bij 2 jaar geleden. Ik werk weer en heb minder last van angst. Maar de lusteloosheid is naar. Ik ben ook nog hsp -er, dus nog gevoeliger dan anders.

Reageren
Su schrijft 13 augustus 2018

Goedendag,

Weet iemand van jullie misschien een psychiater die verstand heeft van hormonale paniekaanvallen. Ik zit al jaren vervroegd in de overgang, gebruik hrt, maar het lijkt niet meer te werken. Door alles is mijn leven behoorlijk vastgelopen. Afgelopen maand een bloeding gehad die niet meer stopte, voorafgaand allemaal migraine, daarna paniekaanvallen en een zenuwachtig gevoel, nu veel afgevallen. Daardoor werkt de hr ook niet meer denk ik omdat ik al mager was. Iemand tips voor een behulpzame psychiater voor tijdelijk medicatie? Alle klachten zijn de afgelopen jaren de revue gepasseerd: opvliegers, spieren en gewrichten, haaruitval, droge huid, vetverlies, hartflutters, hartkloppingen, tinnitus, hoge onstekingswaardes in mijn ontlasting, doorslaapproblemen, mondproblemen…. Nu dit! Misschien dat iemand een tip heeft.

Reageren
    Vuurvrouw schrijft 13 augustus 2018

    Dag Su, wat ellendig voor je! Marjolein de Kruif van PsyQ is een van de psychiaters die veel weet van ernstige stemmingsklachten tijdens de overgang. Je zou haar eens kunnen proberen. Ze zit in Den Haag in de Vrouwenpoli van PsyQ.

    Reageren
      Su schrijft 18 februari 2019

      Het is al een tijdje geleden maar nog bedankt voor de reactie!

      Reageren
Geesje schrijft 13 maart 2017

Hallo allemaal, ook heb heb last van psychische problemen. Het ergst in de ochtend,als ik wakker word. Ik heb dan een naar gevoel in m’n maag en voel me een soort van verdrietig. Ik krijg medcatie voor angsten en depressies.
Ook ga ik naar een psycholoog. Ik ben zestig en volgens mijn huisarts ben ik niet meer in de overgang. Ik heb eigenlijk nooit opvliegers gehad. Wel eens wat warmer,maar of dat ook opvliegers zijn? Toen ik 38 was is mijn baarmoeder verwijdert,dus ik weet helemaal niet in hoeverre ik in de overgang ben. Ik weet wel dat ik dit een heel vervelende tijd vind en me soms afvraag wat ik hier eigenlijk nog doe.

Reageren
    Vuurvrouw schrijft 14 maart 2017

    Wat jammer dat je je zo voelt Geesje. Ik hoop dat je de hulp krijgt die je nodig hebt. Als je behoefte hebt aan extra support kun je kijken of je wilt aansluiten bij de besloten Facebook groep PMS/PMDD, waarin meer vrouwen zitten die last hebben van een hormonale depressie.

    Reageren
Carla Vd Waal schrijft 9 januari 2016

Zooooooo herkenbaar!
Maca en Mucuna pruriens (ayurveda) dempen de oestrogeenval.
Succes en sterkte

Reageren
    Vuurvrouw schrijft 11 januari 2016

    Het is belangrijk voor een goede keuze in voedingssupplementen en vitamines te overleggen met een deskundige.

    Reageren
Jolande Rommens-Musquetier schrijft 9 december 2015

Ohhh wat erg.. dit is echt te triest voor woorden dat het hele rijtje artsen en hulpverleners geen bal verstand lijken te hebben van wat hormonen doen met je psyche en hoe e.e.a. in elkaar grijpt als het om de overgang gaat..

Reageren
Add Your Reply