Fiets

Mirjam van Gelderen
Door Mirjam van Gelderen / 24 oktober 2017
fiets

40

Gelukt! Veertig hele jaren heb ik doorgebracht op deze aardkloot. Nu begint het leven pas echt! Toch?

Of begint nu stiekem eigenlijk gewoon het begin van het einde? Dat de mensheid om mij heen driftig nog wat probeert op te leuken met een glimmend papiertje en een grote roze wolk met een strik erom? Hoe dan ook, ik heb crisis. Het veertig van nu is het dertig van vroeger. Daar houd ik me maar aan vast denk ik. Nog zeeën van tijd voordat ik echt oud en bejaard ben. Maar toch…. Vuurvrouw beweert dat de eerste hormonale veranderingen zich nu toch echt aan zullen gaan dienen. Of ik nu wil of niet.

Om mezelf krampachtig vast te blijven klampen aan wat ik me nog herinner van toen ik nog in mijn jaren dertig ronddoolde heb ik me voorgenomen mijn tweede leven lekker strak in het pak aan te vangen. Drie kilo wil ik er nog af hebben. Drie! Wat is dat nou helemaal? Nou, heel veel blijkbaar. Wat een getob om die laatste grammen weg te werken. Al dagen, weken, zelfs maanden fiets ik me helemaal suf. Elke avond na het eten een uur. En minimaal één keer per week twee. Liters zweet, bakken met tranen vol verzopen vliegjes en bloed aan de muur van het net even iets te kort om de hoek van de schuur draaien met mijn fiets. Alles heb ik al gegeven. En nog steeds is het niet genoeg.

Fietsen en nog eens fietsen

De diabetesverpleegkundige zei het al begin dit jaar: ‘Afvallen wordt heel moeilijk hoor, als je eenmaal rond de veertig bent, dan gaat dat bijna niet meer.’ Ja hoor, vast wel….Dacht ik…. Maar, ze had gelijk. Op de dag af ook nog. Fietsen, fietsen en nog eens fietsen. Iets anders zit er niet op. Wandelen deed ik ook, maar ja, die hielspoor hè? ‘Ja, dat krijg je vanzelf hoor, als je wat ouder begint te worden,’ wreef de fris en fruitige fysiotherapeut er ook nog maar even lekker in toen ik daar mismoedig zielig zat te zijn. En nu fiets ik dus al weken rond met steunstolen onder de voeten. Grijs met oranje.

Is het dan echt alleen nog maar kommer en kwel als je eenmaal de veertig bent gepasseerd? Welnee, er gloort altijd nog hoop aan de horizon. Zo fietste ik, in een wellicht iets te enthousiaste bui, met een heerlijk herfstzonnetje naar een kaaskraam op de markt een paar dorpen verderop. Met de tong op mijn schoenen, zonder de goede moed, die ik ergens onderweg op een bankje had laten liggen en met een rood, bezweet hoofd kwam ik aan. Zo, dat had ik maar mooi gered. Kom maar op met die 20 plus kaas! Want, eerlijk is eerlijk, er blijken ook serieus wel lekkere versies van dat spul verkrijgbaar te zijn. Als je maar goed genoeg zoekt.

Jong belegen

Op de markt in mijn geval. De kaasvrouw was in een scheutige bui. En ik in een hongerige, dus we hadden meteen een klik. Plakje met komijn, plakje zonder komijn, plakje pikant en nog een plakje jong belegen als afsluiter. Lekker hoor! En dat voor zo weinig vet. Het klikte zo, dat ik haar desgevraagd en naar volle waarheid zelfs wel durfde meedelen dat ik eigenlijk aan haar 20 plus wilde voor het onder controle houden van mijn cholesterolgehalte. Dat moet van de diëtiste tenslotte. En een beetje voor de slanke lijn natuurlijk, maar dat is eigenlijk bijzaak….Soms.

‘Nou, je begint er wel mooi op tijd aan zo in elk geval, want je bent nog hartstikke jong,’ sprak ze ineens plompverloren en welgemeend. Jong? Wie? Ik? Zie je nou wel! Veertig is pas net dertig af. Piep nog eigenlijk. Twee keer 20 plus verdween in mijn tas. Jong belegen en pikant. Net zoiets als ikzelf eigenlijk….

Fijn!Share on Facebook8Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0
De auteur

Mirjam van Gelderen

Mijn naam is Mirjam van Gelderen. Veertig jaar jong en daarvan woon ik er al ruim dertig onderaan een dijk gelegen in het groene landschap van het Nederlandse rivierengebied. Gevormd door weer en wind op diezelfde dijk heb ik na mijn middelbare school een hogeschool opleiding in Breda afgerond en ben vervolgens terecht gekomen tussen de wegenbouwers. Een jongedame in een stoere mannenwereld bij uitstek. Best leerzaam. Het bewijs van het feit dat er zeer zeker ook heel erg leuke mannen bijliepen zie ik nog elke dag naast me onderaan de dijk. Alweer jaren getrouwd met die leuke man en inmiddels in bezit van een mooi bijna jaren dertig huisje, met eromheen diverse boompjes en beestjes. Het werkend leven in de wegenbouw heb ik inmiddels al jaren achter me gelaten en na een omzwerving bij onder andere een manden- en meubelgroothandel houd ik me nu bezig met werk voor een fruithandel en sinds kort allerlei schrijfwerk. Dat combineer ik met het onderhoud en de verzorging van onze pareltjes onderaan de dijk en hoop ik in de loop der tijd verder uit te breiden met het creëren van nog veel meer hersenspinsels die horen bij het schrijverschap.