Een bofkont

Ik ben een bofkont, ja echt, wat mijn uiterlijk aangaat zeker. Ik ben met een blond koppie geboren, van dat fijne witte vlashaar. Heel erg zoet als ik mijn foto's van toen terugzie.

Peper en zout

Dat schattige veranderde zo in zo'n niks zeggende peper en zoutkleur vond ik. Dat realiseerde ik mij toen ik een jaar of 16 was. Hoe bizar kun je denken als je 16 jaar bent en je vindt je eigen haarkleur niet meer mooi? Hoezo dan, alle jonge mensen zijn toch prachtig om te zien, ongeacht wat voor kleur haar ze hebben! Maar door de bril van een puber had ik toch hele andere belangen. Mijn uiterlijk was erg belangrijk en dus begon ik mijn haar te verven.

Make-up werd mijn beste vriendin en hippe kleding mijn beste maatje. Sieraden all over the place: oorbellen, kettingen, ringen, nog meer ringen en... oh ja, doe er nog maar een ketting erbij.

Windkracht 10

OMG...als ik nu foto's terug zie van die tijd lijk ik wel een ontplofte barbiepop.
Zo'n getoupeerd hoofd met veel te veel blonde plukken erin en veel te veel haarlak. Een orkaan zou het nog overleefd hebben. No matter what, als je haar maar goed zit! Mijn natuurlijke mooie frisse jonge onschuldige oogjes zaten verstopt onder een laag oogschaduw, mijn wimpers kregen 10 lagen goed zwarte mascara. Mijn jonge rimpelloze perzikhuidje zat verstopt onder een dikke laag foundation. Ik zou hoe dan ook indruk maken op John Travolta.
Te veel, te kleurrijk, te onnatuurlijk...
Te zonde!

Te dit en te dat

Wat was ik toch druk met mijn uiterlijk. Kritisch was ik, heel kritisch, want ik had wel degelijk een klein buikje, vond ik. En ik had vast hele dikke benen, mijn borstjes waren te klein, mijn haren te kort, mijn kont te dik, mijn hoofd te smal.

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat zulke spinsels op die leeftijd in je hoofd dwalen. Nu denk ik, ik was 55 kilo, super slank en had een prachtig strak lijf. Mooie jeugdige ogen die straalden. En een goede kont die goed zat in mijn jeans. Ok, ik moest wel eerst op bed gaan liggen voordat ik mijn net gewassen jeans weer aankreeg, maar eenmaal aan, hoorde je mij niet klagen, ook al kreeg ik bijna geen lucht meer. Een prachtige rij tanden, kleine maar fijne stevige borstjes. Helemaal niks mis mee.

Boeddha

Nu een aantal jaartjes verder, inmiddels 50 jaar en midden in de overgang, kijk ik weer eens goed in de spiegel en zie hele andere dingen dan toen. Mijn huid is slapper, ik merk wat pigmentvlekken op. Mijn rimpels, mijn onderkin. Ik heb echt wel wat maatjes meer dan toen. Mijn kleine borstjes van toen zijn cupmaten gegroeid en staan niet meer zo stevig in de stijgers. Mijn benen zijn fors met behoorlijk wat cellulitis, mijn haar waar grijze haren doorheen schitteren. Mijn boeddha buikje, mijn handen, de vooral dunnere huid laten zien dat er iets gebeurd is. Mijn tanden zijn wat geler geworden, mijn tandvlees wat opgetrokken en zeer waarschijnlijk ben ik vast ook al wel 1 cm gekrompen.

Ogen

En weet je, ik ben veel meer tevreden met hoe ik er nu uit zie dan toen. Iedere grijze haar op mijn hoofd heb ik verdiend. Mijn onschuldige oogjes zijn veranderd in ogen die wel wat hebben meegemaakt, ogen die kunnen vertellen wat immens diep verdriet is, wat intens gelukkig zijn is, wat houden van is. Ogen die weten wat werken is en dat de wereld niet zo aardig is als ze lijkt. Die weten hoe het is om de hypotheek te moeten betalen, om een baan te verliezen en wat het is is om goed ziek te zijn, maar ook weer op te krabbelen. Wat verlies en wat winst is en vooral wat belangrijk is in het leven en wat niet.

De onschuld is er wel uit, maar dikke lagen oogschaduw heb ik niet meer nodig. Ik heb niks meer te verbergen, ze mogen mij zien zoals ik ben, in al mijn puurheid. Van het lippenstifje kan ik maar moeilijk afscheid nemen en vooruit, een beetje mascara wil ook nog wel. Mijn lichaam heeft twee prachtige jongens mogen dragen, die ik tijdelijk bij mij mag hebben en mag opvoeden en coachen tot ze zelf klaar zijn om hun eigen reis te maken. Ik ben mijn buik daar dankbaar voor.

Mijn jongste zoon van 16 vroeg laatst aan mij: "Mam, ik wil een ander kapsel, zal ik mijn haar zo of zo gaan dragen?" 

?

Over de auteur Heleen Freeke

Heleen Freeke is een overgangster van 51 jaar, die weet wat de overgang inhoudt met alle voors en tegens. Ze is getrouwd en moeder van twee prachtige zonen. In haar blog neemt ze je graag mee op haar pad vol belevenissen en ervaringen tijdens deze intense levensfase. Heleen is oprichter en voorzitter van Stichting PMDD Nederland

Reactie geven: