Ed en Ko

De mooiste overgang van allemaal

Kent u die? Die ene verandering waar vrijwel iedereen blij van wordt? Behalve hooikoortspatiënten dan. Maar verder? Verder kijkt volgens mij echt iedereen uit naar deze bijzondere overgang. Die gaat van winter naar zomer: Het voorjaar!

Voor mij betekent het nieuwe voorjaar de paden op, de lanen in! Trainen voor de Bloesemwandeltocht door de Betuwe van Het Rode Kruis in april. Gewapend met bakken vol goeie zin, een goedgemutst stel benen, de nog altijd voort zeurende hielspoor en stevige laarzen met extra dure zool stiefel ik overal heen. Met hond. Maar heus niet naar daar waar het beest niet komen mag. Daar ben ik veel te bang en braaf voor. Tenminste, dat dacht ik…

In helemaal euforische stemming over de goudkleurige roerdomp die zojuist vlak voor mijn neus het pad kruiste besloot ik zo lang mogelijk te genieten van de laatste paar honderd meter naar huis. Want thuis wachtte weer arbeid, daar moest gewerkt worden. Gezwoegd en gezweet. Maar hier buiten mooi nog even niet! Hier golden de simpele, maar prachtige wetten van de natuur. Uitlopende wilgenkatjes, op bottende pinksterbloemen, vers groen en overal rondzingende, kwetterende vogels.

De boswachtershow live

Ik was blij met het voorjaar. Blij met mijn wandeling in diepe rust. Waarbij niets of niemand mij stoorde. Tot er op de dijk naast mij een grote groene Toyota Hilux stopte. Precies zo één als die waarin ik ooit gezakt ben voor mijn E-rijbewijs. Dat beloofde veel. Maar weinig goeds…

Uit de auto rolde een ‘errug’ groene man. Dat zag ik zo. Groene broek, groene jas, groene laarzen en ook nog een gigantisch groene inborst. Geen twijfel over mogelijk. Ietwat hulpeloos keek ik om mij heen. Zoekend naar een goede reden voor de groenling om het dijktalud af te komen lopen. Anders dan ik. Helaas. Boswachter René stelde zich voor. Het principe ‘René’ ging er bij mij wel in. Maar bóswachter? Het dichtstbijzijnde bos ligt minimaal 35 kilometer verderop beste man. Wat doe je hier???

Goedgemutst het voorjaar in

Nou, mij op mijn ongeloveloze grote overtreding wijzen dus. Hond los! Op zijn terrein nog wel. Wederom keek ik hem ongelovig aan. Jouw terrein? Niks van jou bij! Dit stuk is van de belastingbetaler hoor. Van mij dus. Braaf als ik ben. Ik kom heus niet op jouw grond, want daar mag Joes de Hond niet heen. Sukkel! Dacht ik er stilletjes foeterend achteraan. Alweer helaas. Ook onderaan de dijk geldt sinds kort zijn wet. Natura 2000 project noemt ie dat. En honden? Die horen niet thuis in dat project.

Maar ook de boswachter voor in de polder was goedgehumeurd. Lang leve de overgang! Of gewoon het voorjaar? Geen boete, alleen een waarschuwing en het verzoek om tijdens het broedseizoen de hond voortaan aan te lijnen. Ja baas, goed baas. Zal ik doen baas. Maar, nog hield hij niet op. René ging verder. Veel verder. Over vossen, gras, beheer, vogels en…. de bever. Ik schrok wakker. Sorry? Bever? Ed himself? Hier? Jawel mensen, ik heb nieuwe buren. De familie Bever is gearriveerd!

Sindsdien zie ik elke meerkoet, eend of vis aan voor Ed. Zelfs zijn vraatzucht ontgaat me niet. Maar de bever zelf? Nog geen miezerige haar van zichtbaar. Ed wacht lekker tot het volgende voorjaar met echt voor de dag komen denk ik. Geeft niks, dan loop ik hier gewoon weer hoor! Met hond. En riem. Met volle teugen genietend van die allermooiste overgang die je jezelf maar kunt bedenken…

About the Author Mirjam van Gelderen

Ik ben Mirjam van Gelderen. Veertig jaren jong en al een groot deel daarvan actief als schrijver. Eerst hobbymatig, later steeds meer als professional. Al dat schrijven is leuk, maar af en toe even iets anders tussendoor is ook niet onaardig. Wat ik doe naast het schrijven? Vooral veel buiten bezig zijn. Fietsen, wandelen, paardrijden en tuinieren vormen wel de hoofdmoot. Liefst in gezelschap van mijn man. En als die er niet is? Dan neem ik lekker de hond mee. En na al die gedane arbeid is het goed rusten. Daarom houd ik me ook ‘errug’ graag bezig met espresso’s maken, espresso’s drinken, eten, slapen en vrolijk zijn! Meer over mij lezen? Kijk op Mirjam Schrijft