De middelbare….

Heleen Freeke
Door Heleen Freeke / 9 oktober 2017
spelende kinderen

​Ik zit en ik staar en mijmer voor me uit. Het liefste in alle stilte, niemand om mij heen, alleen ik en mijn gedachten. Ik staar naar de blauwe lucht.
Dat kan ik namelijk goed.
Ja, ja... hoor ik jullie denken. Oké kwebbelen kan ik ook, maar heus, ik ben graag stil.
Ik ga graag op in mijn eigen gedachtegang, die nu ik in de overgang zit behoorlijk wat overuren maakt.

Balans

Ik merk dat ik regelmatig de balans opmaak; wat staat me nog te wachten en wat heb ik al meegemaakt? De laatste tijd zit ik erg in het toen. Het woordje "toen", daar schrik ik soms van, ik spreek soms al in de verleden tijd, over vervlogen tijden, "over toen". Ik zie een filmpje van mijn twee zoontjes van toen. Toen ze nog heel klein waren. De bewegingen en het geluid van hun kinderstemmetjes raken mij diep in mijn ziel. Het is bijna onrealistisch. Komt dat uit mij? Heb ik dat grootgebracht? Nu zijn het grote mannen, die al aardig op weg zijn hun eigen weg te vinden in deze maatschappij. Wat gaat het snel, het lijkt of de tijd mij inhaalt. Ik wil dit nog niet! Voor het eerst in mijn leven voel ik mij niet onsterfelijk. Ik zit toch echt al over de helft realiseer ik mij! Acuut gevalletje midlife crisis!

Toppop!

Ik wik en ik weeg, ik ben nu 51 jaar. Mijn hemel wat oud vond ik dat vroeger. Dan was het toch de hoogste tijd eens je graf in te duiken. Ik weet nog zo goed dat mijn vader 50 werd, een oude man vond ik dat destijds. Mijn puberbrein kon dat allemaal niet bevatten. Dat was iets voor oude mensen, gelukkig hoorde ik daar niet bij. Dan ben je oud en dan ga je vast snel dood. Oude mensen snappen niks van de wereld en al helemaal niks van Toppop... Oude mensen vond ik stom en dom. Ze waren stom gekleed en ze hadden nergens verstand van. Ik was totaal niet met hen bezig, ze stonden héél ver van mij af. Want ik luisterde naar Toppop en ik wist hoe de wereld in elkaar zat...

Want ik luisterde naar Toppop en ik wist hoe de wereld in elkaar zat

Middelbaar

Nu ik zelf middelbaar (dat woordje alleen al, urghh) ben voelt dat toch heel anders. Ik kijk in de spiegel en zie een rimpel hier en daar, mijn huid is ouder en slapper aan het worden. Mijn handen verraden het een en ander, mijn onderkin trouwens ook en dan heb ik het nog niet eens gehad over mijn hangende borsten. Yep het is waar echt heel erg waar. Mijn uiterlijk én ook mijn innerlijk laten mij zien en voelen dat ik geen twintig meer ben. Inmiddels ben ik al wel een klein beetje gewend dat ze "mevrouw" tegen me zeggen en "U". Hoewel ik dat wel meteen ontkracht met: 'zeg maar "je" hoor anders voel ik mij zo oud'. Maar ik ben natuurlijk oud in de ogen van veel tieners.

Tja, wat kan ik daar nou van vinden. Het gebeurt, maar het gaat niet vanzelf. Ik heb er veel voor moeten doen om het zover te laten komen. Ik realiseer me ook dat ik al mensen aan het wegbrengen ben. Zo ook de beste vriend van mijn man! Weg, foetsie! Ik blijf het een raar iets vinden dat leven. Nog nooit stond ik zo stil bij mijn leven.
Toen is geweest, met veel hoogtepunten en ook veel dieptepunten heb ik mij ontwikkeld tot een middelbare.

​Op naar de toekomst

En dan denk ik, wat is er mis met oud? Waarom heb ik dat nooit gezien? Oudere mensen zijn zoveel meer dan oud. Tja, ik moet mezelf nu een beetje gaan indekken natuurlijk, want in de ogen van mijn kids ben ik ook stokoud. De geschiedenis herhaalt zich. Soms bekruipt mij het gevoel dat ik het wel oké vind, zoals ik ben. Met mijn buikje en met alles wat ik heb gekregen om mijn ziel in te laten voortbewegen en vooral te laten groeien.

Ik kijk uit naar de toekomst!

Fijn!Share on Facebook12Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0
De auteur

Heleen Freeke

Heleen Freeke is een overgangster van 51 jaar, die weet wat de overgang inhoudt met alle voors en tegens. Ze is getrouwd en moeder van twee prachtige zonen. In haar blog neemt ze je graag mee op haar pad vol belevenissen en ervaringen tijdens deze intense levensfase.