Mijn verhaal

De dag dat mijn leven totaal veranderde…

Tot die dag ging me alles voor de wind. Weliswaar met heel hard werken, maar wat ik wilde, gebeurde.

Ik heb in mijn jeugd op de balletacademie gezeten en later als directiesecretaresse mooie banen gehad. Ik genoot van mijn grootste hobby: zang.
Ik was getrouwd en ondanks drie buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, kreeg ik wonder boven wonder zomaar, spontaan een zoon. Mijn man en ik kochten een lege landbouwschuur en bouwden ons huis. Helemaal ecologisch, met muren van stro, gestuukt met leem. Het was mijn droomhuis.

Halverwege de veertig kreeg ik last van mijn spieren, mijn huwelijk haperde en mijn zoon begon te puberen. Toen kreeg ik ook nog eens last van mijn stem en een stembandoperatie volgde. Omdat ik wat zich in mijn lijf afspeelde zelf wilde oplossen, volgde ik een opleiding Natuurgeneeswijze. Daar ontdekte dat ik gevoelig was voor gluten. Een dieet werkte, ik knapte in een week tijd op en kreeg mijn innerlijke kracht en zekerheid terug.

Alles verandert

Maar op de dag dat ik stopte met menstrueren, wist ik het ineens heel zeker. Ik moest scheiden. Mijn huwelijk was leeg. Ik kocht van geld van de erfenis van mijn ouders een computer, een gsm, klankschalen en ruilde mijn oude harp in voor een nieuwe om een coaching praktijk te starten in klank- en beweging. Iets wat ik na de afgelopen zeven desastreuse jaren nog steeds wil.
Voordat ik definitief de scheiding doorzette, rukte ik mij los van mijn man en ging met contant geld (mijn man had inmiddels mijn pasjes ingenomen) naar Italië. Het waren acht intense maar mooie dagen. En daar liep het helemaal mis. Ik was hyper en in mijn hoofd begon ik mistig te worden, mijn geld was op en ik kon niet meer terugkomen.

Uiteindelijk haalde mijn broer, mij op uit Rome. ’s Nachts om twee uur kwam ik terug in mijn eigen huis, waar twee mensen van de GGZ me opwachtten.
Inmiddels doodvermoeid van de vlucht en de drukte in mijn hoofd viel ik op mijn bed in slaap. Niet veel later werd ik wakker geschud door een verpleegkundige, die over me heen gebogen stond. ‘U moet nu met ons mee, legde hij uit. ´Medicatie mag u weigeren´. Naast mijn bed stond een brancard en vanuit mijn slaap werd ik van mijn bed opgetild en hierop vastgebonden. Na een uur rijden kwamen we aan in Blaak in Poortugaal, een gesloten afdeling, waar ik de rest van de nacht ondervraagd werd. Ik sprak een hele andere taal, een ander woordenboek. Ik had een deelopleiding natuurgeneeswijze gedaan en had het over chakra’s en klankladders en Kundalini energie. Wellicht probeerde ik ook nog een aria te zingen om mezelf te bewijzen dat ik daar geld mee verdiende. Maar later was dat het bewijs dat ik hypomaan was. Wellicht met een bipolaire stoornis. En dat gingen ze bewijzen. Vanaf dat moment startte mijn dossier. En echt… het is inmiddels kamerbreed.

Zeven jaren

Tja, een lange aanloop wat resulteerde in vijf opnames in zeven jaar. Ik hield mij aan de protocollen: medicatie slikken; afspraken nakomen. Ik moest wel. Ik had getekend voor een Rechtelijke Machtiging. Ik was mijn onderbuikgevoel, waar ik 50 jaar uitstekend op had vertrouwd, totaal kwijt.
Maar iets heel diep van binnen wist dat de diagnose Bipolaire stoornis 1– ondanks dat het in mijn vaders genen zit – niet klopte. Althans, ik voelde dat het om iets anders ging. Maar iets, waar ik geen grip op had. Ik moest leven volgens een terugvalpreventieplan. Ik werd beoordeeld op gedrag. Ik dacht vaak: ik doe gek, maar ik ben niet gek.

Overgang?

Ik vroeg aan mijn psychiater wel eens of het niets met de overgang te maken had. Hij gaf als antwoord:’ Oestrogeen heeft je waarschijnlijk beschermd, waardoor de bipolaire stoornis niet naar buiten kwam, maar nu dit hormoon gedaald is komt de stoornis naar boven.’

Ik kon hier niets mee. De overgangsklachten die ik op internet vond waren dezelfde als wat ik doormaakte, maar bij mij alleen een tandje erger.
Werd er dan helemaal niets met vrouwelijke schommelingen en de benodigde stemmingswisselingen gedaan in de Psychiatrie? Ik had zoveel vragen. Ik wilde weten WAAR komt mijn gedrag vandaan? Wat gebeurt er in mijn lijf? Waardoor raak ik zo van slag? Ik kon op internet van alles vinden, maar niets over overgangswanen of psychoses. En uiteindelijk besloot ik te gaan studeren. Het werd Medische en Psychosociale Basiskennis en zo kreeg ik meer handvatten…
Maar nog niet in alles.

Wie herkent mijn verhaal?

Dit verhaal is slechts een fractie van wat ik in deze zeven jaar heb doorgemaakt. Wellicht was alles noodzaak en waren de opnames voor mijn eigen veiligheid. Maar vrouwvriendelijk was het niet. Ik kan met recht zeggen dat ik op de gesloten afdelingen van de psychiatrie de hel heb meegemaakt.
Het woord overgang is snel gezegd. Maar het behelst een alfabet aan klachten. Het verbaast mij dat hier zo weinig aandacht voor is en met name voor de wat heftigere klachten. ‘Waarom is er niet meer aandacht voor de overgang in de Psychiatrie?’

Maar allereerst: Wie herkent mijn verhaal? Wie heeft tijdens de overgang een of meerdere psychoses of wanen gehad? Wie is achteraf verkeerd gediagnosticeerd? En wie is hier goed uit gekrabbeld?
Ik heb eindelijk weer een onderbuikgevoel. En dat zegt mij: ‘samen staan we sterk(er)’.

Irma

Wil je jouw verhaal delen met Irma, stuur dan je bericht naar info@vuurvrouw.nu. Wij zorgen dat het Irma het dan ontvangt.

About the Author Vuurvrouwen delen

Vuurvrouwen delen hun verhaal. Dat mag anoniem, maar het hoeft niet. Wil jij ook jouw verhaal delen? Neem dan contact met ons op!