• You are here:
  • Home »
  • Blogs »
Sluimerende feeks

Als je arts je niet serieus neemt, en wat je daaraan kunt doen

“Nou, het ziet er allemaal prima uit”, zei mijn huisarts opgewekt.

Vanaf de onderzoekstafel staarde ik vol ongeloof naar haar. Ik had haar zojuist verteld dat ik er niet langer van genoot om bij mijn kinderen te zijn, en dat ik thuis en op mijn werk moeite had om aan alle eisen te voldoen.

Als een gezondheidsjournalist had ik tientallen artsen en psychologen geïnterviewd. En ik wist dat het gevoel dat ik niet in staat was om mijn leven te leven, een grote rode vlag was die aangaf dat het tijd was om hulp te zoeken.

Hulp

Ik zocht hulp. Maar mijn dokter had de indruk dat ik die niet nodig had. “Ik denk niet dat je nu op het punt bent waarop medicijnen een optie zijn, en buiten dat, je kunt eraan verslaafd raken. Lekker bewegen, doe aan yoga en overweeg te gaan mediteren” zei ze met een strakke glimlach. “Ga op tijd naar bed en rust wat uit.”

Ik had haar juist verteld dat deze aanpak niet werkte. En dat angst me ervan weerhield om in slaap te vallen en uit te rusten. “Maar…”, begon ik. Snel onderbrak ze me “Als je over een paar maanden nog steeds klachten hebt, kom dan weer langs. Oké?” Als verdoofd knikte ik. Mijn dokter was net als ik, een relatief jonge, hoogopgeleide moeder met kleine kinderen, die veel op haar bordje had. Ze had er bovendien voor geleerd. Zij zou het toch wel weten als ik echt behandeling nodig had?

Het duurde een aantal maanden voor ik weer de moed had gevonden naar een zorgverlener te gaan. Dit keer een cognitieve gedragstherapeut, die geschokt was over mijn ervaring met mijn dokter (die, voor de goede orde, niet langer mijn dokter is). Ze vertelde mij dat er veel was dat we konden proberen om mij te helpen mezelf beter te voelen. De therapie werkte. Mijn angst verminderde enorm in een paar maanden en er ontstond opnieuw ruimte in mijn hoofd voor grotere vragen. Ik begon me af te vragen hoe vaak het voorkomt dat zorgen over de gezondheid van vrouwen door artsen gebagatelliseerd of van de tafel geveegd worden.

Groot probleem

Heel vaak, blijkt. “Het is een groot probleem in de geneeskunde” zegt Dr. Tia Powell, bio-ethicus en professor ethische epidemiologie en volksgezondheid aan het Albert Einstein College of Medicine in New York. “Zorgverleners kunnen impliciete vooroordelen hebben die van invloed zijn op de manier waarop vrouwen worden gehoord, begrepen en behandeld. Medische opleidingen en professionele richtlijnen beginnen dit probleem aan te pakken, maar er moet nog veel worden gedaan.”

Dr. Powel, die tevens directeur van het Montefiore Einstein Center voor Bioethics is, spreekt uit ervaring: “Een tijdje geleden viel ik over een periode van een paar maanden 5 kilo af. Ik ging naar mij dokter en zei hem dat het een signaal kon zijn, dat een oude aandoening opspeelde. Hij gaf me een paar argumenten waarom hij dacht dat dat niet zo was en voegde toe “en je hebt vast een dieet gevolgd”. Dat vond ze vreemd – ze had het helemaal niet gezegd en ze betwijfelde of haar dokter dit ook zou veronderstellen bij een mannelijke patiënt. Een aantal tests bij een nieuwe arts bevestigden dat dr. Powel het bij het juiste eind had, en dat een oude aandoening opnieuw de kop had opgestoken. Hiervoor werd ze direct behandeld.

Gezondheidsverschillen zijn overigens niet exclusief voor vrouwen. In de USA bestaat de kans dat als je niet rijk, wit of hetero bent, je minder dan optimale gezondheidszorg krijgt.

Onderzoek

Er komt steeds meer onderzoek naar de verschillen in de behandeling van mannen en vrouwen in de gezondheidszorg, en de uitkomsten zijn zorgwekkend voor elke vrouw die zorg nodig heeft. Zo laat onderzoek zien dat zowel artsen als verpleegkundigen minder pijnmedicatie voorschrijven aan vrouwen dan aan mannen na een operatie, ook al rapporteren vrouwen vaker en hogere pijnlevels. De Universiteit van Pennsylvania vond in een onderzoek dat vrouwen gemiddeld 16 minuten langer moesten wachten op pijnmedicatie dan mannen, bij een opname op de spoedeisende hulp. Vrouwen horen ook vaker dat hun klachten “psychosomatisch” zijn en dat ze een emotionele oorzaak hebben. Tijdens een enquête onder 2.400 vrouwen met chronische pijn, meldde 83% dat ze last hebben gehad van genderdiscriminatie door hun zorgverleners.

Verder zijn er de verhalen die artsen delen over hun patiënten. “Ik zie zoveel vrouwen die meerdere artsen hebben gezien, en daar te horen kregen dat hun klachten stressgerelateerd waren of dat het gewoon ‘tussen hun oren’ zat,” zegt dr. Fiona Gupta, neuroloog en directeur of de afdeling welzijn en gezondheid binnen de afdeling neurochirurgie op de Icahn School of Medicine – Mount Sinai in New York City. “Veel van deze patiënten werden later gediagnosticeerd met een ernstig neurologisch probleem, zoals Multiple Sclerose of Parkinson. Zelf wisten ze dat er iets niet in orde was, maar hun zorgen werden weggewuifd en ze kregen te horen dat ze niet op hun intuïtie moesten vertrouwen.”

“Het kan moeilijk zijn om je stem te laten horen als je het gevoel hebt dat je niet eerlijk wordt behandeld,” zegt Dr. Powell. “Ik ben een professor binnen het medisch onderwijs en ik vind het ook lastig.” Hieronder geeft ze drie belangrijke tips.

Wat kun je doen om serieus genomen te worden? Drie belangrijke stappen!

1  Vraag naar de richtlijnen

Als jouw arts je iets aanbeveelt, waarvan je het gevoel hebt dat het niet klopt (inclusief het advies ‘zie het maar even aan’), vraag dan: “Waar baseer je dit advies op? Zijn er richtlijnen voor en wat zeggen die?” Richtlijnen zijn over het algemeen redelijk objectief en gebaseerd op data.

2  Wees direct

Als je dan nog het gevoel hebt dat je met een kluitje het riet in wordt gestuurd, zeg dan “Ik maak me zorgen en ik heb het gevoel dat je niet naar me luistert. Help me te begrijpen waarom je dit niet als een probleem ziet.” Een goede arts kan vooroordelen hebben, maar een goede arts moet ook in staat zijn een stap terug te doen en zeggen: “Ik hoor wat je zegt, laten we het bespreken.”

3  Check je eigen vooroordeel

“Als vrouw hebben we al jong geleerd om waarschuwingssignalen van lichamelijke of geestelijke problemen weg te rationaliseren,” zegt dr. Gupta. Zo vond een studie bij de afdeling cardiologie van Yale dat veel vrouwen aarzelen om hulp te zoeken bij een hartaanval, omdat ze bang zijn dat ze gezien worden als hypochonder.

Weet dat het uiten van jouw zorgen over symptomen niet betekent dat je overdrijft of dat je op de stoel van de dokter gaat zitten. Als je het gevoel hebt dat er iets niet in orde is met je gezondheid, neem dan actie – ook als de dokter het niet met je eens is. Het is beter om uit te vinden dat je het fout had, dan om te lang te wachten.

De beste dokter

Er is overigens weinig bewijs dat vrouwelijke zorgverleners het beter doen dan hun mannelijke collega’s. Volgens dr. Powell is de beste dokter, degene die naar je luistert en de gezondheidszorg ziet als een conversatie in plaats van een serie bevelen.

Camille Noe Pagán is journalist en de auteur van “Woman Last Seen in Her Thirties.”

 

Dit artikel is een vertaling van een artikel in de New York Times van 3 mei 2018. Het originele artikel vind je hier.

 

Over de auteur Info Vuurvrouw

Reactie geven:

8 reacties
M.bakal8 schrijft 18 maart 2021

Heb echte afkeer van huisarts van casselerrib omdat ik had blaastumoren en hij zei soa en nu ik rust tablet wil hij neemt me niet serieus wat kan ik doen

Reageren
    Vuurvrouw
    Vuurvrouw schrijft 25 maart 2021

    Wat vervelend dat je een verkeerde diagnose hebt gekregen met je blaas. Ik hoor dat je je niet serieus genomen voelt. Het is belangrijk dat met je huisarts te bespreken en samen naar oplossingen te zoeken. Als het niet lukt, dan kun je overwegen om over te stappen naar een andere huisarts in jouw woonplaats.

    Reageren
An schrijft 16 november 2020

Kreeg diagnose kanker echter de arts die ik nu heb wil niet alles onderzoeken. Vraag voor een PET scan krijg ik te horen daar zie je niets op alleen op echo?? Vraag of ze dan alles inbeeld willen brengen nee dus. Ben ten einde raad…Wat ik mij steeds weer afvraag als het een familielid betreft van de arts zou deze dan ook zo weinig interesse tonen zijn?

Reageren
Dury Brina schrijft 18 februari 2020

Geachte hier ook zo, mijn huisarts gelooft me niet. 6j lang ging ik maandelijks vragen wat er aan de hand was omdat ik om de 2weken me menstruaties heb en daardoor ook veel flauwval. Steeds wimpelde die me af en nooit geen hulp, alleen een pilleke voor de bloeddruk hoog te houden. Begin dit jaar nam ik contact op met gynaecoloog en kreeg 14d later te horen dat ik bmhk had, er volgde een operatie voor biopten en 10d erna wezen die uit op bmhk en vulvakanker. Ik vertelde me arts dat ik doorverwezen werd naar leuven en hij reageerde alsof het niets was. Hij kreeg de papieren in zijn handen van de onderzoeken en legde die voor zich en zei botweg is allemaal zo erg niet hoor maak er maar geen drama van dus. Dus ja gelukkig geloofde de gynaecoloog me en deed hij onderzoeken. Maar nog steeds voel ik me slecht en verdomst veel vragen ook. Wat als ik de moed niet had gevonden om speciamist te raadplegen? Wat voor in het vervolg? Ga ik ooit nog een huisarts vertrouwen? Ik kijk nogtans op naar dokters en specialisten omdat ik het super vind wat ze gedaan hebben, zo een zware studies.
Ook liet ik dat al me huisarts merken dat ik heel veel respect heb voor hem maar nog steeds het gevoel dat er niets ernstigs is en dat ik een dramaqueen ben.
Stopt dat gevoel ooit??
Zal ik na genezing me ooit nog zeker voelen??
Mvg Brina Dury

Reageren
    Vuurvrouw
    Vuurvrouw schrijft 19 februari 2020

    Wat vreselijk voor je! Wat goed dat contact hebt opgenomen met de gynaecoloog en dat je inmiddels bent behandeld. Het is nooit goed als een huisarts je het gevoel geeft dat je niet serieus genomen wordt. Misschien is de overstap naar een andere huisarts voor jou de goede keuze. Veel sterkte hoor.

    Reageren
Liz schrijft 9 januari 2020

Mijn huisarts luistert ook niet, neemt mij ook niet mee in beslissingen die we eerst samen hadden neergezet als doel. Ik loop al 6 jaar met klachten zowel lichamelijk als psychisch, ik wordt steeds weer weggestuurd en niet geluisterd dat hulpverleners niet doen wat de afspraak was, ook daar kwamen klachten niet aan dus ik zag geen andere oplossing via de huisarts het weer verder te bespreken. Nu heb ik zojuist de huisarts gebeld dat ik het echt niet meer zie en niet tevreden ben over hoe zij handelt, het moeilijk vind en het niet meer weet, duidelijk in paniek en met tranen, assistente zei doodleuk, ja wij kunnen u niet helpen als u het niet weet. Er werd geeneens verder nagedacht, ze was er gelijk klaar mee. Tot heden nog steeds geen telefoontje, ze laten je gewoon stikken, inmiddels noem ik het ook verwaarlozing, en vanwege dat ben ik de dupe want het straalt door naar de specialist die ook ineens ‘treitert’met dat ik niet kom i.p.v vragen hoe moe ik wel niet ben, wat er aan de hand is.. ook dat heb ik aangegeven via de telefoon.. die kant hoor ik ook niets. Nu zit ik vast en kan ik geen kant op en wordt alleen maar vermoeider.

Reageren
    Vuurvrouw
    Vuurvrouw schrijft 12 januari 2020

    Ha Liz, wat ellendig voor je. Maak een afspraak bij een goede overgangsconsulente. Vaak krijg je een deel vergoed vanuit de aanvullende verzekering en je kunt er terecht zonder verwijzing van de huisarts. De overgangsconsulente kan je als dat nodig is eventueel doorverwijzen voor behandeling naar een goede gynaecoloog. Sterkte hoor.

    Reageren
Yvonne schrijft 16 oktober 2019

Ik heb nu al 1 jaar pijn op de borst straalt naar arm en nek en bij mij in de familie komt hartfalen voor dus ik naar de huisarts niks gedaan mijn pa mee ziekenhuis foto gemaakt en klaar was ik weer niks nog altijd pijn van mij mag het nu aflopen en lekker slapen mijn lichaam is doodmoe

Reageren
Add Your Reply