zwaluw

Afrikaanse breedbekkikkers op vliegreis

‘Was ie maar voorbij, die mooie zomer. Die zomer waarvan niemand weet wanneer of hij begon. Die zomer die geen mens ooit aan zag komen, die zomer die ons zo overláádde met al zijn zon….’

Of u en ik het er nu mee eens zijn of niet, íets moet je toch wel vinden van deze zomer. Want, als zelfs de kikkers er stil van zijn, dan is er echt iets aan de hand. En daar zit de clou. Ik hoor geen kikker! Daar waar ik normaal ’s zomers soms halve nachten doorwaakt doorbreng vanwege het gekwaak van de familie Kikker, daar blijft het nu angstvallig stil in de sloot. Niet dat het veel verlichting geeft. De nachten doorwaak ik nog steeds. Al is de oorzaak nu voornamelijk mijn eigen kleffe privé zwembad dat vroeger nog gewoon bed heette.

Familie Zwaluw

En niet alleen de kikkers doen raar. Ook de familie Zwaluw wijkt wat af van het doorsnee gedrag. Elk jaar wacht ik met spanning de komst van de boerenzwaluwen af. Rond half juni hoorde ik het voor het eerst. Een schrille roep die rondbazuinde: ‘Pa-níek, pa-níek, pa-níek…!’ En toen wist ik hoe laat het was. Tijd om lijdzaam toe te zien hoe de familie Zwaluw aan het broeden sloeg. Op míjn kapotte stallamp. Die ik verzuimd had op tijd te vervangen. En dus zit ik met de gebakken peren. Of eigenlijk met maar één armzalig peertje, beter gezegd. Dat ik dan zolang maar gebruik om toch wat armtierig licht in het duister van de stal te werpen indien nodig.

Vlieglessen

Maar, nu is het dan zover! De zwaluwjongen zijn groot! Bijna dan… Om de overlast nog maar even tot een maximum uit te breiden zijn de twee overgebleven jongen onlangs uit het oververhit geraakte nest gekletterd. En dus word ik nu elke ochtend, middag en avond aangestaard door de twee uitdrukkingsloze breedbekkikkers met dons en vleugels. Vliegen kunnen ze nog niet, paniek roepen lukt ook niet echt en iets anders dan mij dommig aanstaren lijkt er niet van te gaan komen nog.

En dus kijk ik elke keer als ik de stal instap maar waar er zich nu weer een zwaluwjong bevindt. Voor mijn voeten over het algemeen. Keurig stap ik daarom meestal maar wat voorzichtig over ze heen terwijl ik tracht mijn dagelijkse stalwerkzaamheden uit te voeren. Maar ja….hoe doe je dat? Als er elke keer weer een zwaluw op je schep zit? Of tegen je bezem aanhangt? Of allebei tegelijk….?

De stal is een janboel! Meer kan ik er niet van maken.

Jaloezie

Maar, er is hoop! Heel binnenkort kan het tweetal starten met het deelnemen aan de reeds begonnen familiaire vlieglessen boven onze tuin. Ook dat is een jaarlijks terugkerend ritueel. Met minstens drie zwaluwfamilies gezamenlijk de jongen leren vliegen. Een lust voor het oog. Vooral wat het landen betreft. Best lastig namelijk, als je nog net niet genoeg geoefend hebt…

En dan, terwijl ik naar zo’n klein hoopje vogel hangend op de schep naast me kijk, word ik zomaar ineens jaloers op die breedbekkikkers die straks hun vleugels uit zullen slaan. Zij wel! Trainen, oefenen, vallen en weer opstaan. Door! Op naar Afrika! Vliegend naar landen waar de zon tenminste altijd schijnt, waar het altijd boven de 25 graden is en waar het ook helemaal nooit regent ….

Wie wil daar nu niet heen???

Ik weet er misschien wel een paar denk ik….

About the Author Mirjam van Gelderen

Ik ben Mirjam van Gelderen. Veertig jaren jong en al een groot deel daarvan actief als schrijver. Eerst hobbymatig, later steeds meer als professional. Al dat schrijven is leuk, maar af en toe even iets anders tussendoor is ook niet onaardig. Wat ik doe naast het schrijven? Vooral veel buiten bezig zijn. Fietsen, wandelen, paardrijden en tuinieren vormen wel de hoofdmoot. Liefst in gezelschap van mijn man. En als die er niet is? Dan neem ik lekker de hond mee. En na al die gedane arbeid is het goed rusten. Daarom houd ik me ook ‘errug’ graag bezig met espresso’s maken, espresso’s drinken, eten, slapen en vrolijk zijn! Meer over mij lezen? Kijk op Mirjam Schrijft