Lieve meisjes zijn nooit boos… 7 tips om opgekropte woede te managen

Enkele weken geleden kreeg ik een telefoontje van Jolanda. Zij is senior PR-medewerker in een groot bedrijf. Ze hield het niet meer vol, zei ze. Ze was bang dat ze zou ontploffen en dat de consequenties voor haar baan dan niet te overzien zouden zijn. Inmiddels had ze namelijk dagelijks twee en soms zelfs drie woedeaanvallen op haar werk. Wat was er aan de hand?

Micromanagement

Op geagiteerde toon sprak ze: "Ik word gemicromanaged. Gek word ik van haar. Mijn leidinggevende vertelt me voortdurend heel precies wat ik moet doen. Alsof ik niet kan nadenken. Ze geeft me het gevoel dat ze me dom vindt."

Haar leidinggevende merkt nauwelijks iets van deze woedeaanvallen van mijn nieuwe klant. Ze implodeert liever dan dat ze laat zien of horen dat ze zichzelf niet goed meer onder controle heeft. Ze vreet nog liever een oude sok op, zegt ze. "Maar het is wel een verstikkend gevoel." Ze reageert zo professioneel mogelijk op haar leidinggevende. Ietwat verdedigend, overdreven geduldig uitleggerig of juist een heel klein tikkeltje kribbig. Want helemaal binnenboord houden, kan ze haar emotie ook weer niet.

Schreeuwen

Als ze diep in haar hart kijkt, zou ze het er wel uit willen gooien. Gewoon bam, zoals laatst op straat toen iemand onaangenaam tegen haar deed. "Toen heb ik toch verschrikkelijk lopen schreeuwen…"

Overgang

Jolanda (48) is in de overgang, en herkent zichzelf niet meer terug. Ze was altijd de kalmte zelve. Waar ze vroeger met even wat mopperen weer een tijdje vrolijk voort kon werken, helpt mopperen nu niet meer. Althans niet lang genoeg meer. Want ze heeft zichzelf nog maar nauwelijks gesust of hopla daar is de volgende woedeaanval. "Het volgende incident met mijn leidinggevende ligt steeds om de hoek", zegt ze. En maar braaf slikken (en bijna stikken). Ondertussen neemt de stress bij haar toe en dienen incidenten zich - niet toevallig - steeds sneller en vaker aan.

Kenau

Haar leidinggevende heeft nog weinig in de gaten, vermoed ze, maar op het thuisfront (en die ene keer op straat dus) hebben 'ze' het wel gemerkt. Daar voelt ze zich ook veilig genoeg om te razen en te tieren. Nou ja, heel af en toe dan. Want ze geneert zich er ook voor.

Immers lieve meisjes zijn nooit boos. Zo is ze opgevoed, opgeleid, heeft ze carrière gemaakt. Van haar werd en wordt verwacht dat ze de belichaming van harmonie is. Als haar broer kwaad was en om zich heen sloeg, was hij een echte kerel, een man met passie. Vertoonde zij dergelijk gedrag dan deed ze hysterisch of gedroeg ze zich als een kenau. En dus kropte ze haar woede op.

Eigenwaarde

Woede is een signaal van dat iets niet lekker loopt volgens jou. Vaak gaat je hart sneller kloppen, breekt het klamme zweet je uit of schiet je zelfs helemaal op tilt en kun je niet meer helder nadenken. Hoe je met je boosheid omgaat, zegt iets over hoe belangrijk je jezelf en je emoties vindt. Hoe meer kwaadheid je onderdrukt, hoe verder je verwijderd raakt van een gezond gevoel van eigenwaarde. En daar krijgt Jolanda nu, tijdens de overgang, de rekening van voorgelegd: het beroemde 'korte lontje'.

Hormonen

Haar vrouwelijke hormonen nemen gestaag (en soms in horten en stoten) af en daardoor raakt ze steeds verder verwijderd van de 'zorgstand' waar vrouwen hun hele leven tot de overgang in zitten. Met uitzondering van hun meisjestijd en de perioden dat ze menstrueerden en de zorghormonen op hun allerlaagst in hun lijf vertegenwoordigt waren.

In de zorgstand kon ze haar woede nog onbelangrijk maken. Harmoniehie.. dat was wat telt en telde. Nu wordt ze iedere werkdag een paar keer onaangenaam verrast door haar eigen opgekropte woede.

Er zijn vrouwen die om het hardst roepen dat ze zichzelf niet zijn tijdens een woedeaanval. Ik zeg: je bent het helemaal zelf. Misschien wel voor het eerst in je leven kun je je boosheid niet meer wegwimpelen, laat je je jezelf niet meer wegwimpelen.

Hoera

Een hoeraatje voor de overgang en het korte lontje dus? Eigenlijk wel. Want als je kunt opruimen wat je dwarszit, word je een vrolijker, energieker mens met een stevige dosis zelfwaardering.

Wat blijft, is dat je je boosheid op de werkvloer nou niet bepaald de vrije teugels kunt geven. Tenzij je financieel vrij bent, dan kun je je een flink arbeidsconflict wel permitteren. In ieder ander geval raad ik je aan te gaan werken aan je persoonlijke ontwikkeling. Iedere keer als je 'vuurt', is er op jouw rode knop gedrukt. Die knop activeert oude pijn. En die knop kun je onschadelijk maken.

Van de week zei Jolanda tijdens onze coachingsessie: "Sinds ik die oude rommel heb opgeruimd, heb ik geen woedeaanvallen richting mijn leidinggevende meer. Ook de tussenstap, de gedachte: dit is een typisch Corinaatje - waarmee ik het vuur uit mijn boosheid haalde, is niet meer nodig. Ik kan zelfs weer met haar lachen. Begrijp haar vaak eigenlijk wel.

Heb jij ook last van een kort lontje - ook al uit je je boosheid niet - op de werkvloer? Hier 7 tips voor lieve meisjes van 45 en ouder die hun opgekropte woede willen managen 😉

Tip 1:

Het eerste dat je moet doen, is aan jezelf toegeven dat je kwaad bent. Je bent niet de weg kwijt. Je bent jezelf!

Tip 2:

Let vervolgens op wat je met je woede doet. Steek je een sigaret op? Of pak je een glas wijn, een reep chocola? Of begin je een innerlijke tirade tegen de 'boosdoener' te houden. Val je uit? Hoe reageer je op je eigen boosheid? Schrijf je bevindingen op.

Tip 3:

Luister naar je woede. Wat wil die jou zeggen? Waar precies ben je meer dan ontevreden over? Wat wil jij dat er echt (nee ECHT) verandert? Ook dat schrijf je op.

Tip 4:

Kies ervoor je woede op een ander moment dan het moment waarin de furie in jou opstaat, te uiten. (Verandering begint altijd met een beslissing.) Laat ook aan je collega (s) weten dat je er op een later tijdstip op terugkomt. Je bent dan rustig waardoor je de kans dat er echt naar je wordt geluisterd, vergroot.

Tip 5:

Geef, als je alleen bent, lucht aan je woede door bijvoorbeeld op een zelfgemaakte boksbal te slaan (een stapel kussens (waarin je ook kunt schreeuwen)). Of draai een handdoek strak op, vouw 'm dubbel en sla ermee als was het een honkbalknuppel, bijvoorbeeld op je matras. (Er zijn vrouwen die hier spierballen van krijgen. Flauw grapje.)

Tip 6:

Als je je boosheid uit, doe dat dan met een ik-boodschap. Zeg bijvoorbeeld: 'Ik wil graag dat je stopt met mij aanwijzingen te geven. Daar voel ik me prettiger bij.' In plaats van: 'Je snapt toch wel dat ik met bijna dertig jaar ervaring in dit werk niet helemaal van gisteren ben??'

Tip 7:

Bedenk hoe je zelf verantwoordelijkheid kunt nemen voor een verandering. Lees daarvoor na enige weken je aantekeningen door en herken je triggers. Praat erover met mensen die je kunnen helpen de triggers onschadelijk te maken.

Happy moodswings!

​Saron Petronilia

Op 5 maart 2018 geeft Saron Petronilia haar workshop Happy Moodswings.

Voor meer informatie en aanmelden, klik hier

About the Author Saron Petronilia

Saron Petronilia is coach en auteur van 'Alles wat je moet weten over de overgang'. Het is haar passie vrouwen in deze leeftijdsfase te helpen hun proffesionele leven energiek en vol zelfvertrouwen voort te zetten. Voor meer informatie kijk op Petronilia.nl

follow me on: